Κυριακή, 26 Απριλίου 2009

Οι Firewater, για πρώτη φορά στην Ελλάδα


Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι Firewater. Εμφανίζονται στις 9 το ρβάδυ της Παρασκευής 8 Μαΐου 2009, στο club Principal. Αυτοσυστήνονται: «We are optimists in a pessimistic world. We celebrate weddings, and births, and funerals. We fight for the freedom to travel, to create, and to breathe. We want to live until we die. We hope you like our music and our message. Feel free to dance», λέει ο Tod A, ο δημιουργός της μπάντας.
Οι Firewater σχηματίστηκαν το 1997 στο Brooklyn της Νέας Υόρκης από τον Tod A (τραγουδιστής των Cop Shoot Cop). Ο Tod, ένας ταξιδευτής του κόσμου διαρκώς επαναπροσδιορίζει μουσικά το συγκρότημα. Ο πιο σωστός χαρακτηρισμός μάλλον θα ήταν ένα «μουσικό σύνολο» που περιέχει ιστορίες ανθρώπων και μουσικές τόπων που επισκέπτεται: “spy jazz”, “ska”, “Bollywood beat”, “Mexican cabaret”, “country Americana” και “gypsy punk”, ένα χαρακτηριστικό μίγμα, 100% Firewater.
Πολλά και ποικίλα ταλέντα έχουν μπει και βγει από το Firewater. Στο συγκρότημα έχουν συμμετάσχει κατά καιρούς ο Duane Denison από τους Jesus Lizard, ο Yuval Gabay από τους Soul Coughing, η Jennifer Charles από τους Elysian Fields, ο Hahn Rowe από Foetus, o Ori Kaplan από τους Gogol Bordello, και ο Tamir Muskat από τους Balkan Beat Box.
Ο πρώτος δίσκος των Firewater, ο Get Off The Cross (We Need the Wood for the Fire) [Κατέβα από τον Σταυρό – Χρειαζόμαστε το ξύλο για τη φωτιά], εντυπωσίασε τους κριτικούς και τους φανατικούς του Tod A αλλά ταυτόχρονα τους μπέρδεψε γιατί δεν υπήρχε μουσική κατηγορία για να ενταχθεί. Οι δίσκοι που ακολούθησαν The Ponzi Scheme, Psychopharmacology, The Man on the Burning Tightrope και Songs We Should Have Written ήταν μουσικοί συνδυασμοί και πειραματισμοί που εμπεριείχαν μουσικές πολύ διαφορετικές η μία από την άλλη.
Το “The Golden Hour” (η καλύτερη δισκογραφική δουλειά των Firewater) κυκλοφόρησε παγκοσμίως τον Απρίλιο του 2008 από την Bloodshot και τη Nois-O-lution και απέσπασε άριστες κριτικές παγκοσμίως. Οι Firewater στα πλαίσια μιας παγκόσμιας περιοδείας τον Απρίλιο και Μάιο του 2009, θα εμφανιστούν στην Ελλάδα για πρώτη φορά! Ο Τod είναι ακόμη άστεγος, ζει με μια βαλίτσα στο χέρι, ταξιδεύει, γράφοντας ιστορίες και μουσικές μέσα σε δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων με ανθρώπους που συναντά στο δρόμο του...
“…a stunning love child of Tom Waits & Joe Strummer…”
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ TOD A
O τραγουδιστής των θρυλικών noise industrial New Yorkers COP SHOOT COP, ο Tod Α. (Tod Ashley), απένταρος και απεγνωσμένος, απέρριψε μια σημαντική δισκογραφική συμφωνία που θα του εξασφάλιζε μια σίγουρη δουλειά, για να ξεκινήσει ένα εγχείρημα που φαινόταν τότε τρελό: Ένα punk συγκρότημα που θα έπαιζε μια μουσική εμπνευσμένη από μελωδίες τσιγγάνικες και klezmer.
Ο Tod βρήκε κατά τύχη ένα σκονισμένο κουτί με δίσκους και κασέτες σ' ένα Ρώσικο παλαιοπωλείο στην 14th Street του Manhattan και ερωτεύτηκε τις ανατολικο-ευρωπαϊκές μελωδίες, που περιέχουν μια συνεχή αντιπαράθεση του εύθυμου με το θλιμμένο. Θέλησε, λοιπόν, να συνδυάσει το μυστήριο και το μελόδραμα αυτών των κωμικοτραγικών ήχων με την ενέργεια της πρώτης του αγάπης: το punk.
Συγκροτήματα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο οι Gogol Bordello, οι Balkan Beat Box και οι Beirut οφείλουν πολλά στην αρχική περιπετειώδη αναζήτηση του Τod. Κάθε ενδιαφέρουσα εξέλιξη στη μουσική ήταν και είναι το αποτέλεσμα συνάντησης αλλά και σύγκρουσης πολιτισμών, παράγοντας μίγματα.
Το 2005, ο Τod ξεκίνησε έναν τρίχρονο «ενιαυτό αναπαύσεως» κατά τον οποίο ταξίδεψε στη Μέση Ανατολή, στην Ινδία, στη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία. Είχε χωρίσει από τη γυναίκα του. Ο George Bush είχε μόλις επανεκλεγεί. Η Νέα Υόρκη, όπου ζούσε επί 20 χρόνια και τη θεωρούσε σπίτι του, είχε τώρα γίνει ένας κρύος και ξένος τόπος για 'κείνον. Δεν ήταν σίγουρος ούτε κι αν ήθελε πλέον να ασχοληθεί με τη μουσική. «Ήμουν υπερβολικά κατατεθλιμμένος. Η θέα της πόλης με τους ουρανοξύστες της είχε αρχίσει να μου φαίνεται σαν μια κακιά ταπετσαρία. Ή θα σκότωνα τον εαυτό μου ή θά ’παιρνα δρόμο και θά ’φευγα» λέει. Έβαλε, λοιπόν, ότι είχε και δεν είχε σε μια αποθήκη και έφυγε απ’ τη Νέα Υόρκη με λίγα ρούχα κι έναν φορητό υπολογιστή.
Το ταξίδι αυτό θα κέντριζε τη δημιουργικότητα του Τod με τρόπους που δεν θα μπορούσε να είχε φανταστεί όταν το σχεδίαζε. Μας αφηγείται ότι ταξίδεψε οδικώς, ξεκινώντας από το Δελχί της Ινδίας, διασχίζοντας την έρημο Θαρ και μετά, περνώντας από το Ρατζαστάν και το Πουντζάμπ, εισήλθε στο Πακιστάν. Είχε αρχικά σχεδιάσει να συνεχίσει το ταξίδι περνώντας από το Αφγανιστάν, το Ιράν και την Τουρκία, και θα κατέληγε στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά τα πράγματα δεν πήγαν όπως ακριβώς όπως είχαν σχεδιαστεί. Τον Τod, στο ταξίδι αυτό, τον νάρκωσαν, τον λήστεψαν, τον προφυλάκισαν και αργότερα αντιμετώπισε βαριά εντερικά προβλήματα. Ταξιδιώτες εξαφανίζονταν στο δρόμο προς την Καμπούλ. Ηχογραφώντας μ’ ένα απλό μικρόφωνο κι ένα laptop στη τσάντα του, κατέγραψε ερμηνείες ενός ευρέος φάσματος μουσικών στην Ινδία και το Πακιστάν – και αργότερα στην Τουρκία και το Ισραήλ. Τα κρουστά των Μπάνγκρα και των Σουφί θα αποτελούσαν τη βάση των τραγουδιών που έγραψε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του. Τα τραγούδια αυτά περιγράφουν τον κόσμο που άφησε πίσω (This Is My Life [αυτή είναι η ζωή μου], Electric City [ηλεκτρική πόλη]), ή έχουν να κάνουν με την πολιτική (Borneo, Hey Clown [Ε! εσύ καραγκιόζη]) και την απομάκρυνση (6:45, Feels like the End of the World [αισθάνομαι σαν να ζω το τέλος του κόσμου]). Το καυστικό χιούμορ του Tod φέγγει στο άλμπουμ Golden Hour, και φωτίζει την ομορφιά αλλά και τη γελοιότητα του κόσμου.

Info:
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00
Η συναυλία ξεκινάει στις 22.00
Principal Club Theater – Thessaloniki, GR - Τel: 2310428088
www.principalclub.com
www.myspace.com/principalclub
Τιμές εισιτηρίων:
Προπώληση: 15€
Ταμείο: 20€
Πληροφορίες Για Δωρεάν Μεταφορά: 2310428088

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2009

"Εκτός... Ελέγχου" Τσιβιλίκας-Κωνσταντίνου


Δύο σπουδαίοι κωμικοί του ελληνικού θεάτρου(και παλιότερα του κινηματογράφου), συναντώνται στη σκηνή του θεατρου "Αλίκη Βουγιουκλάκη", στην Αγίου Δημητρίου. Ανεβάζουν μία φάρσα που άφησε εποχή στο αγγλικό θέατρο: Το έργο του Ray Cooney, «Εκτός ελέγχου… όλα».
Την κωμωδία αυτή έγραψε ο Ray Cooney εμπνευσμένος από τα σεξουαλικά και οικονομικά σκάνδαλα των κυβερνήσεων της Margaret Thatcher. Το έργο γνώρισε πρωτοφανή επιτυχία σε Λονδίνο και Broadway για πολλές σεζόν κι απέσπασε το βραβείο «Lawrence Olivier».
Οι Τσιβιλίκας-Κωνσταντίνου, που διασκεύασαν το σενάριο, έχει προσαρμόσει το έργο στις ελληνικές πολιτικές καταστάσεις. Έτσι θα παρακολουθήσουμε έναν Έλληνα υπουργό να μπλέκει με τη γραμματέα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τις προσπάθειες που καταβάλει ο εξ απορρήτων του, για να τον σώσει.
Μετάφραση & Σκηνοθεσία: Βασίλη Τσιβιλίκα
Διασκευή : Βασίλης Τσιβιλίκας, Γιώργος Κωνσταντίνου
Σκηνικά - Κοστούμια : Μιχάλη Σδούγκου.
Παίζουν : Βασίλης Τσιβιλίκας, Γιώργος Κωνσταντίνου, Αθηνά Μαυρομάτη, Θανάσης Βισκαδουράκης, Ίρις Πανταζάρα, Γιώργος Ματαράγκας, Δημήτρης Γεροδήμος, Φαίη Γεωργακοπούλου, Δέσπονα Βλεπάκη και ο Μάκης Ρευματάς.

Η φωτογραφία είναι της Σίσσης Βασιλειάδου

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Τα "Κίτρινα Ποδήλατα" στο Stage


Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους CD με τίτλο «Ανάδυση», που περιέχει το τραγούδι «Ξένη Ακτή», ένα μοναδικό ντουέτο με τη Δήμητρα Γαλάνη και το «Θα πάρω φόρα» που παίζεται δυνατά παντού, τα ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ μαζί με τους συνεργάτες τους υπόσχονται μια βραδιά, την Πέμπτη 23 Απριλίου 2009, στο Stage, με δυναμικό ηλεκτρικό ήχο, γεμάτες με τις χαρακτηριστικές μελωδίες τους, τους στίχους και τις μουσικές των τραγουδιών τους που αγαπήθηκαν πολύ, τραγούδια από τον καινούργιο τους προσωπικό δίσκο αλλά και διασκευές αγαπημένων συνθετών που έχουν σημαδέψει τη μουσική τους πορεία.
Το πρόγραμμα τους, διάρκειας τριών ωρών, διαμορφώθηκε με άποψη και την σύγχρονη προσέγγιση του Γιώργου και του Αλέξανδρου Παντελιά, και εμπλουτίστηκε με μια σειρά από οπτικά ευρήματα και καινοτομίες προηγμένης τεχνολογίας που θα επιτρέψουν στους δύο δημιουργούς να συμπράξουν “ζωντανά” επί σκηνής με φίλους μουσικούς και τραγουδοποιούς (Δ.Γαλάνη, Τ.Τσανακλίδου, Δ.Τσακνής, Β.Καζούλλης) σε μοναδικές εκτελέσεις των κομματιών τους, ανταλλάσσοντας μελωδίες, εικόνες και αισθήματα.
Ειδικά βίντεο projects σκηνοθετημένα ξεχωριστά για κάθε τραγούδι εναρμονίζονται με ήχο και φως και μπλέκονται αρμονικά με τις φωνές του Γιώργου και του Αλέξανδρου σε ένα πρόγραμμα υψηλής αισθητικής που δίνει νέα διάσταση στο σύγχρονο live της ελληνικής ροκ σκηνής. Το κοινό σε κομβικό ρόλο δρα ενεργά στο πρόγραμμα αφού μέσα από τα διαδραστικά πολυμέσα, σε ένα μουσικό παιχνίδι ερώτησης-απάντησης, μπορεί να επέμβει, να συναρμολογήσει και να διαμορφώσει την εξέλιξη του προγράμματος.

Το Μικρό Φεστιβάλ έγινε 2 ετών


Η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα διοργανώνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το «Μικρό Φεστιβάλ», μία συνάντηση νέων θεατρικών σχημάτων. Το «Μικρό Φεστιβάλ» πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2008 στη Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία της Ούγκα Κλάρα. Η πρώτη διοργάνωση στέφθηκε από μεγάλη επιτυχία και προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού.
Το «Μικρό Φεστιβάλ 2» θα πραγματοποιηθεί από 25 Απριλίου έως και 17 Μαΐου 2009 στο Χώρο Τέχνης 3ος Όροφος, Καθολικών 4, τηλέφωνο 231053747. Στο φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνονται συνολικά 8 παραστάσεις, 6 εργαστήρια και μία έκθεση φωτογραφίας. Μεταξύ αυτών θα παρουσιαστεί μία παράσταση χοροθεάτρου, μία παιδικού θεάτρου, ένας μονόλογος και μία μουσικοθεατρική παράσταση.
Η φετινή διοργάνωση τελεί υπό την αιγίδα του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και του Πανελλήνιου Δικτύου για το Θέατρο στην Εκπαίδευση.
Στο «μικρό φεστιβάλ» θα λάβουν μέρος οι ομάδες:
25-26 Απριλίου Θεατρική Ομάδα Λωτοφάγοι με το έργο Μια φορά την εβδομάδα του Ρένου Πρελορέτζου, στις 21:30
27-28 Απριλίου Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο με το έργο Ένα μπαλόνι μυστικά των Β. Παπαδημητράκη, Ν. Καραγιάννη, παιδικό θέατρο, στις 18:00
3-4 Μαΐου Θέατρο χωρίς σύνορα με το έργο Και μετά τίποτε της Μαργκερίτ Ντυράς, στις 21:30
5-6 Μαΐου Εργαστήρι Υποκριτικής Ούγκα Κλάρα σε συνεργασία με τη Φοιτητική Εβδομάδα του Α.Π.Θ. με την παράσταση Τρία σε ένα, στις 21:30
7-8 Μαΐου Levantes Dance Theatre με την παράσταση Room Temperature Romance των Ελένη Εδιπίδη και Bethanie Harrison, στις 21:30
10-11 Μαΐου Εταιρεία Μουσικού Θεάτρου Εικ’ Άσμα με το έργο Υπόθεση Κάφκα του Φραντς Κάφκα, στις 21:30
12 Μαΐου Ανθή Θάνου και Παναγιώτης Κούλελης με την παράσταση Πικάντικα Παραμύθια,μόνο για ενήλικες, στις 21:30
13 Μαΐου No Knock Entry με τη μουσικοθεατρική παράσταση Paravan, στις 21:30
Στο πλαίσιο του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν και έξι εργαστήρια–workshops:
30 Απριλίου Θεατρικό Μακιγιάζ από τη Μαρία Σαββαΐδου, ώρα 17:00-20:00
5-6 Μαΐου Αναζητώντας την χαμένη ανάγνωση, workshop υποκριτικής από τον σκηνοθέτη Γιάννη Ρήγα, ώρα 16:00-19:00
8 Μαΐου Σκηνική μάχη, workshop από τον Βαγγέλη Μανιτάκη, ώρα 16:00-19:00
9 Μαΐου Workshop Κινησιολογίας από τις χορογράφους Ελένη Εδιπίδη και την Bethanie Harrison, ώρα 12:00-16:00
15 & 17 Μαΐου Εισαγωγή στο σωματικό θέατρο, workshop από την performer Αλίκη Δουρμάζερ, ώρες: 16:00-20:00 & 11:00-15:00
16 Μαΐου Μάσκες για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, workshop από τον σκηνογράφο Νίκο Καλαϊτζίδη, ώρες: 16:00-19:00
Τέλος, σε όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ θα λειτουργεί έκθεση φωτογραφίας με τίτλο: Το ταξίδι μιας αγελάδας στο café Cofix, Λώρη Μαργαρίτη 11, με φωτογραφίες από όλες τις παραστάσεις και τα δρώμενα που παρουσίασε η Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα από το 2004 έως και σήμερα.
Ταυτότητα της εκδήλωσης:
Οργάνωση: Ομάδα Καλλιτεχνών Ούγκα Κλάρα
Χρόνος διεξαγωγής: 25 Απριλίου – 17 Μαΐου 2009
Τόπος διεξαγωγής: Χώρος Τέχνης 3ος Όροφος, Καθολικών 4, Θεσσαλονίκη
Εισιτήρια: 15 ευρώ, φοιτητικό 10 ευρώ. Η παράσταση του Εργαστηρίου Υποκριτικής της Ούγκα Κλάρα έχει ελεύθερη είσοδο και είναι στο πλαίσιο της Φοιτητικής Εβδομάδας 2009
Πληροφορίες: 2310 535747, www.ougaklara.gr
Ώρες παραστάσεων: 21:30 εκτός από Θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο,Ένα μπαλόνι μυστικά που είναι παιδική παράσταση και έχει ώρα έναρξης τις 18:00

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

"Έφυγε" η Μπεάτα Ασημακοπούλου

Την τελευταία της πνοή άφησε στις 9 το πρωί της Δευτέρας του Πάσχα 20 Απριλίου 2009, η ηθοποιός Μπεάτα Ασημακοπούλου. Πέθανε στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε, στην Αθήνα, μετά από καρδιακή προσβολή. Η Μπεάτα Ασημακοπούλου φοίτησε στη Σχολή του Τάκη Μουζενίδη, με καθηγητές την Ελένη Χαλκούση, τον Γιάννη Φλερύ, την Ελένη Τσουκαλά. Πρωτοεμφανίστηκε στο Θέατρο στο" Δημόσιο Σκάνδαλο" και στον κινηματογράφο το 1955 στην ταινία "Καταδικασμένη κι΄ απ΄ το παιδί της". Ακλούθησε μεγάλη καριέρα στον κινηματογράφο με γνωστές ταινίες όπως" η Καφετζού, ο Λεφτάς , Άλλος για το εκατομμύριο, ο Εμποράκος, Για ποιόν χτυπά η Κουδούνα" και πολλές άλλες. Το 1960 παντρεύτηκε τον σκηνοθέτη Ορέστη Λάσκο και απέκτησαν ένα γιο.

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Δηλώνουν επίδομα που δεν τους καταβλήθηκε ακόμη!

Έκπληκτοι έμειναν οι υπάλληλοι του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Στις αποδείξεις του Λογιστηρίου για χρήση στις ΔΟΥ, με τη φορολογική τους δήλωση, περιλαμβάνονταν και το ετήσιο επίδομα. Μόνον που... δεν τους έχει καταβληθεί ακόμη!
Όπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι στο ΚΩΔ, η διοίκηση δεν είναι, ακόμη, σε θέση να τους πει πότε θα λάβουν αυτό το επίδομα. Κι όμως, ως τα τέλη Μαΐου 2009, είναι αναγκασμένοι να το δηλώσουν στην εφορία, σα να το έχουν εισπράξει!

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2009

ΚΘΒΕ: δεν πέρασε ο απολογισμός!

Καταψηφίστηκε ομόφωνα ο οικονομικός απολογισμός του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του δ.σ. του Θεάτρου, το βράδυ της Τρίτης 14 Απριλίου 2009! Τον απολογισμό είχε υποβάλει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ, Νικήτας Τσακίρουγλου. Αναμένονται, πλέον, εξελίξεις στα υψηλά κλιμάκια του κρατικού θεατρικού οργανισμού της Βόρειας Ελλάδας.
Να θυμίσουμε ότι, τον Ιανουάριο του 2009 ο κ. Τσακίρογλου δήλωνε: «Τα θέατρα λειτουργούν πλέον κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Έγιναν σαν τα μπουζούκια». Αυτά, προσπαθώντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζει το ΚΘΒΕ. Τότε, ο προϋπολογισμός του θεάτρου για το 2009 ανερχόταν στα 10 εκατομμύρια ευρώ, εγκρίθηκαν όμως 7.900.000 ευρώ. «Κληρονομήσαμε έναν πύργο, αλλά είμαστε λίγοι κι εμείς και οι φίλοι μας που καλούμε στα πάρτι… Πρέπει να βρούμε κι άλλα χρήματα για να τον συντηρήσουμε», προσέθετε, αναφερόμενος στις αίθουσες, συνολικής χωρητικότητας 2.000 θέσεων, του ΚΘΒΕ.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

Ένα σπίτι για τη Μαντόνα

Η βασίλισσα της ποπ σκοπεύει να χτίσει ένα σπίτι στο Μαλάουι. Αυτό αποκαλύπτει, στην ηλεκτρονική της έκδοση, η Sun. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Μαντόνα το φέρει βαρέως που δικαστήριο της χώρας δεν της επέτρεψε να υιοθετήσει και δεύτερο παιδί από το Μαλάουι(τον ηλικίας τριών ετών Μέρσι Τζέιμς), επειδή επί 18 μήνες δεν έμεινε ούτε λεπτό εντός συνόρων. Καθώς, λοιπόν, σχεδίαζε ήδη να χτίσει ένα παρθεναγωγείο στο Τσινκχότα, ζήτησε από τους αρχιτέκτονες να κάνουν μια μικρή... προσθήκη στα σχέδια για ένα σπίτι δίπλα στο εκπαιδευτήριο. Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Μαντόνα σκέφθηκε πως θα κάνει καλό στον άλλο της υιοθετημένο γιο από το Μαλάουι, τον Ντέιβιντ Μπαντά, να έχει ένα σπίτι στη χώρα, για να διατηρεί επαφή με τους φυσικούς του γονείς.

Μια... κιτς έκθεση!


Πού ξεκινάει και που σταματάει το κιτς σήμερα; Ποιοι βάζουν τα όρια και τι μπορεί να χωρέσει ο ορισμός αυτής της λέξης; Το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης σε μια συνεργασία με το δωρεάν διανεμόμενο περιοδικό «Παράλλαξη» δίνει βήμα στις απαντήσεις του κοινού. Απαντήσεις, όπως αυτές προέκυψαν μέσα από τις συμμετοχές του ομώνυμου διαγωνισμού φωτογραφίας που διοργάνωσε το περιοδικό και που θα παρουσιάζονται από τις 15 Απριλίου στο Κ.Σ.Τ.Θ., στην Αποθήκη Β1, στο λιμάνι.
Πιο συγκεκριμένα, τo Kitsch σήμερα και η παρουσία του στη ζωή μας αποτέλεσε την πρόκληση για ένα φωτογραφικό διαγωνισμό που οργάνωσε η «Παράλλαξη» καλώντας τους αναγνώστες της να φωτογραφίσουν ό,τι πληγώνει την αισθητική τους. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας πάνω στην κακογουστιά εντοπίστηκαν παντού: Στους δρόμους, τις βιτρίνες, τα κτίρια, τις εκκλησίες, ακόμη και μέσα στο ίδιο μας το καθιστικό. Η «Παράλλαξη» επιλέγει τις 100 καλύτερες εικόνες και τις εκθέτει σε συνεργασία με το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης. Αυτό τον εξωφρενικό και ταυτόχρονα αντιπροσωπευτικό καθρέφτη της ελληνική πραγματικότητας του σήμερα έρχονται να συμπληρώσουν τα αντικείμενα από τις συλλογές κιτς των Χρήστου Καλού και Κλειούς Τανταλίδου, τα οποία θα εκτεθούν επίσης στον χώρο.
Ποια είναι η πιο εξωφρενικά κιτς εικόνα απ’ όλες αυτές με τις οποίες θα έρθει αντιμέτωπο το κοινό στην έκθεση; Το ίδιο καλείται να ψηφίσει και να βραβεύσει τις πέντε από αυτές.
Ανατρέχοντας στις απαρχές του κιτς, η διευθύντρια του Κ.Σ.Τ.Θ, Συραγώ Τσιάρα εξηγεί: «Το κιτς ως πολιτισμικό φαινόμενο αναδύεται στη βιομηχανική δύση παράλληλα με την τέχνη της πρωτοπορίας. Σύμφωνα με τον Αμερικανό ιστορικό του μοντερνισμού, Clement Greenberg, ο γερμανικής καταγωγής όρος Kitsch που προέρχεται ενδεχομένως από το ρήμα verkitschen (φτηναίνω) αναφέρεται σε πολλαπλές εκφάνσεις της μαζικής κουλτούρας όπως η τέχνη των χρωμολιθογραφιών, τα εικονογραφημένα λαϊκά αναγνώσματα, η ελαφρολαϊκή μουσική, τα κινούμενα σχέδια, οι χολιγουντιανές ταινίες, οι εμπορικές διαφημίσεις και συνδέεται με την εισαγωγή της καθολικής εγγραματοσύνης». Η ίδια διευκρινίζει: «Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της μαζικής εξάπλωσης του κιτς στις αστικές κοινωνίες του 20ού αιώνα; Η διεισδυτική ανάλυση του Γκρίνμπεργκ παραμένει χρήσιμη και σήμερα: Το κιτς είναι μηχανικό και λειτουργεί με συνταγές. Το κιτς είναι η κατ’ εξουσιοδότηση εμπειρία και η πλαστή αίσθηση.Το κιτς αλλάζει σύμφωνα με τον συρμό αλλά παραμένει πάντοτε το ίδιο. Το κιτς είναι η επιτομή όλων όσα είναι κίβδηλα στη σύγχρονη ζωή.
Ο Μίλαν Κούντερα, εξάλλου στο βιβλίο του «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», αναφέρει: «…το κιτς αποκλείει από το οπτικό του πεδίο, όλα όσα ουσιαστικά απαράδεκτα αποκλείει η ανθρώπινη φύση…αναφέρεται σε εικόνες - κλειδιά, βαθιά αγκυροβολημένες στη μνήμη των ανθρώπων. Το κιτς είναι το αισθητικό ιδεώδες όλων των πολιτικών, όλων των κομμάτων και όλων των πολιτικών κινημάτων. Ό,τι παρενοχλεί το κιτς εξοστρακίζεται από τη ζωή: κάθε εκδήλωση ατομικισμού, κάθε σκεπτικισμός…ο αντίπαλος του ολοκληρωτικού κιτς είναι ο άνθρωπος που θέτει ερωτήσεις…όποια και αν είναι η περιφρόνηση που μας εμπνέει, το κιτς είναι μέρος της ανθρώπινης μοίρας».

*Clement Greenberg, Τέχνη και Πολιτισμός, μετάφραση – επιμέλεια: Νίκος Δασκαλοθανάσης, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2007

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Βραδιά για τη Μελίνα στην Αίγλη


Ένα μουσικό-οπτικοακουστικό αφιέρωμα για τα 15 χρόνια χωρίς τη Μελίνα που αγαπήσαμε, στην ΑΙΓΛΗ, την Παρασκευή 10 και το Σάββατο 11 Απριλίου 2009, που δεν πρέπει να χάσετε. Τη μοναδική Μελίνα Μερκούρη, τη δική μας Μελίνα, μέσα από τις νότες του Σάκη Παπαδημητρίου και του Γιάννη Φιλιππουπολίτη στο πιάνο και κυρίως μέσα από την εξαίσια φωνή της Γεωργίας Συλλαίου. Με την υποστήριξη προβολών επιλεγμένου αρχειακού υλικού, θα μας ταξιδεύουν μουσικά στη ζωή και στις κορυφαίες κινηματογραφικές στιγμές της μεγάλης αυτής Ελληνίδας. Της γυναίκας, της πολιτικού, της ηθοποιού.
Ιστορικές στιγμές του δικού μας όπως και του διεθνούς κινηματογράφου, αλησμόνητες ηρωίδες που ενσάρκωσε η Μελίνα, ρόλοι σφραγίδες που παρελαύνουν στα μάτια μας, μαζί με σπάνιο φωτογραφικό και εικαστικό υλικό.
Oι τρεις σημαντικοί καλλιτέχνες τις θυμούνται και τις νοσταλγούν μαζί μας, αναπτύσσοντας τες και δίνοντάς τους λόγο και ζωή. Δομώντας μια παράσταση-φόρο τιμής στην πολυδιάστατη και ξεχωριστή αυτή σύγχρονη προσωπικότητα του Ελληνικού αλλά και του Οικουμενικού Πολιτισμού.
Με άξονα πάντα τα συστατικά στοιχεία που την χαρακτήρισαν και την ανέδειξαν διεθνώς στο διηνεκές, σε ισχυρό σύμβολο της ελληνικής κουλτούρας, σε «Γυναίκα Φλόγα»!
Με τραγούδια από τις ταινίες της και τις θεατρικές της παραστάσεις, τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, του Μίκη Θεοδωράκη, του Σταύρου Ξαρχάκου, του Κούρτ Βάιλ, του Ζωρζ Μουστακί, του Τζο Ντασέν.
Tραγούδια που ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία της Μελίνας Μερκούρη, καθώς και συνθέσεις, κείμενα και ποιήματα, παρεμβάσεις και ντοκουμέντα που ολοκληρώνουν την προσωπική άποψη των συντελεστών για την συγκεκριμένη παράσταση, τραγούδια των Άστορ Πιατσόλα, Φρήντριχ Χολλέντερ, Σάκη Παπαδημητρίου.
Στην οθόνη θα προβάλλονται κατά διαστήματα αποσπάσματα από ταινίες και ρόλους της Μελίνας Μερκούρη, όπως επίσης φωτογραφικό και εικαστικό υλικό (ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο έργο του Ζύλ Ντασέν). Με μοναδικό τρόπο συνδιαλέγετε με την εικόνα της από σκηνής η Γεωργία Συλλαίου, διαμορφώνοντας μια συγκινητική συναυλία-παράσταση, στην οποία συνυπάρχουν η μουσική, το τραγούδι, ο λόγος, η θεατρικότητα και η κινηματογραφική ροή.
H εκδήλωση τελεί υπό την υποστήριξη του Συλλόγου Φίλων του Ιδρύματος Μελίνας Μερκούρη.

Έργα Μόραλη στο ΜΙΕΤ

Μια ιδιαίτερα σημαντική έκθεση με σχέδια του διακεκριμένου Έλληνα ζωγράφου Γιάννη Μόραλη, που οργάνωσε για πρώτη φορά το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης σε συνεργασία με την γκαλερί Ζουμπουλάκη στο Μέγαρο Εϋνάρδου στην Αθήνα, μεταφέρεται από τις 9 Απριλίου 2009 στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του ΜΙΕΤ (Βασ. Όλγας 108). Πρόκειται για την αυτόνομη παρουσίαση μιας σειράς από 225 σχέδια και προσχέδια για ζωγραφικά έργα του Μόραλη, που καλύπτουν 60 χρόνια δουλειάς του, και τα περισσότερα έχουν δημιουργηθεί στη διάρκεια των χρόνων 1930-1960.
Ο Ν. Π. Παΐσιος, που «χρόνια τώρα θεραπεύει ανιδιοτελώς την υπόθεση της ελληνικής ζωγραφικής», αναφέρει στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση: «Στο υπέδαφος του έργου του Γιάννη Μόραλη […] κρύβεται το σχέδιο», και συνεχίζει: «Πολύ νωρίς, παιδί ακόμα, θα πρωτοφανερωθεί το χάρισμά του στη ζωγραφική με το σχέδιο. Αργότερα, όταν στα 1931 θα γραφτεί στην Προπαρασκευαστική Τάξη της ΑΣΚΤ, θα λάβει μια στέρεη, ακαδημαϊκή παιδεία σχεδίου. Χάρη στο σχέδιό του, που θα το προσέξει ο Γιάννης Κεφαλληνός, θα παρακολουθήσει το Εργαστήριο Χαρακτικής από την πρώτη κιόλας χρονιά λειτουργίας του (1932). Το 1940 ο Μόραλης έχει αρχίσει να γίνεται κύριος της ζωής του, κύριος της τέχνης του και κύριος του σχεδίου. Γι’ αυτό και η συμμετοχή του εκείνη τη χρονιά στην Πανελλήνια Έκθεση του Ζαππείου θα χαιρετιστεί ακριβώς για τις αρετές του στο σχέδιο: “ […] αρκεί και η μύτη του μολυβιού, όταν είναι πλατειά η αντίληψις […]”
» Το 1947 ο Μόραλης θα εκλεγεί καθηγητής της Προπαρασκευαστικής Τάξης της ΑΣΚΤ. Θα διδάξει καταρχάς σχέδιο, και η ανεπίληπτη διδασκαλία του θα είναι η ριζοσπαστικότερη στη Σχολή ύστερα από τις ανάλογες διδαχές του Παρθένη και του Κεφαλληνού…
» Από τη μελέτη των σχεδίων του Μόραλη προκύπτουν, σχηματικά, ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα: Το ύφος των σχεδίων ακολουθεί ή προαγγέλλει, σε γενικές γραμμές που επιτρέπουν πάμπολλες εξαιρέσεις, τις περιόδους της ζωγραφικής του. Σε ό,τι αφορά όμως τη λειτουργία τους, μπορούμε να χωρίσουμε τα σχέδια σε δύο μόνο περιόδους με ορόσημο τη δεκαετία του 1970. Πριν από το ορόσημο αυτό, το σχέδιο απολαμβάνει σχετική αυτονομία σε σχέση με τη ζωγραφική· μετά, χάνει την ελευθερία αυτή αλλά κερδίζει την πειθαρχία της βασιλικής οδού που οδηγεί στη ζωγραφική. Επιβεβαιώνεται ακόμα η εντύπωση ότι ο Μοράλης είναι ο Έλληνας ζωγράφος με τα περισσότερα προσχέδια / μελέτες πριν καταλήξει στο τελικό έργο. Παράδειγμα: μόνο για το έργο “Σύνθεση Α΄” (1949 και 1949-1958) μας είναι μέχρι τώρα γνωστά δώδεκα μελέτες/προσχέδια. Τέλος, γίνεται ξεκάθαρη η σημασία της τεράστιας οπτικής μνήμης του Μόραλη. Από τη δημιουργία ενός αρχικού θέματος πάνω στο χαρτί μέχρι την πλήρη οργάνωσή του πάνω στο μουσαμά, μπορεί να μεσολαβήσουν μήνες, χρόνια ή και δεκαετίες. Μοιάζουν δηλαδή τα σχέδιά του με σπόρους μουσικών μοτίβων που χρειάζονται καιρό μέσα του για να βλαστήσουν, να οργανωθούν και να αναπτυχθούν σε τραγούδι ή ολόκληρη συμφωνία. Πολλές φορές μάλιστα τα μοτίβα αυτά επαναλαμβάνονται από έργο σε έργο ή από δεκαετία σε δεκαετία. Η οπτική μνήμη του Μόραλη αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν αναλογιστούμε ότι, σύμφωνα με ομολογία του ίδιου του ζωγράφου, δεν έχει μπροστά του, προ οφθαλμών, τα σχέδια ή τις σπουδές του όταν ζωγραφίζει, δεν του χρειάζονται άμεσα, γιατί μέσα του υπάρχει το απόσταγμα του γητεύματός τους».
Για το «ίχνος και τη γραμμή του Μόραλη», «την αίσθηση της ομορφιάς», «την ανθρωποκεντρική τέχνη του», «τον σαφή, ειλικρινή και ζωγραφικά άρτιο δρόμο» του καλλιτέχνη κάνει λόγο ο Διονύσης Καψάλης στον τόμο-κατάλογο της έκθεσης, προσεγγίζοντας με ξέχωρη ματιά την «πορεία του Μόραλη, από τα πρώτα έργα του, της Σχολής ακόμα, στα επιτύμβια της μέσης περιόδου και έπειτα στα πιο αφαιρετικά .., της μακράς και ευλογημένης ωριμότητάς του […]». Στο κείμενο αυτό ακούει κανείς και «τον αληθινό όσο και ακριβή λόγο του ίδιου του ζωγράφου: Η δουλειά μου είναι κάτι σαν ημερολόγιο, που είναι βγαλμένο από τις συγκινήσεις, τις εντυπώσεις, τις αναμνήσεις και τις αναζητήσεις μιας ολόκληρης ζωής. Δεν καταλαβαίνω γιατί μερικοί μου λένε πως έχω αλλάξει. Εγώ νομίζω πως τη δουλειά μου μπορείς να τη διαβάσεις όπως ένα βιβλίο».
Ο Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα το 1916. Αποφοιτά από την ΑΣΚΤ το 1936 και το 1937, ως υπότροφος της Ακαδημίας Αθηνών, φεύγει για τη Ρώμη. Συνεχίζει τις σπουδές του στα Εργαστήρια ζωγραφικής και νωπογραφίας της Ecole Nationale des Beaux-Arts στο Παρίσι, ενώ παράλληλα παρακολουθεί μαθήματα ψηφοθετικής στην Ecole des Arts et Métiers. Όταν ξεσπά ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Παρίσι και υπηρετεί τη θητεία του στον ελληνικό στρατό. Το 1947 εκλέγεται τακτικός καθηγητής της Προπαρασκευαστικής Τάξης στην ΑΣΚΤ και το 1957 τακτικός καθηγητής στο Εργαστήριο Ζωγραφικής της Σχολής, απ' όπου αποχωρεί το 1983, ύστερα από 36 χρόνια διδασκαλίας. Το 1979 του απονέμεται το Αριστείο των Τεχνών από την Ακαδημία Αθηνών και το 1999 ο Ταξιάρχης της Τιμής. Συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και χαρακτικής και πραγματοποίησε 12 ατομικές εκθέσεις (1959 κ.ε.). Το έργο του είναι πολύπλευρο, καθώς φιλοτέχνησε και σχέδια για ταπισερί και κεραμικές συνθέσεις, ενώ αρχιτεκτονικές εφαρμογές του κοσμούν κατοικίες και δημόσια κτίρια (όπως η διακόσμηση της ΒΔ και της ΝΑ όψης του ξενοδοχείου Χίλτον). Επίσης σχεδίασε σκηνικά και κοστούμια για το Εθνικό Θέατρο, το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου και εικονογράφησε βιβλία (Ελύτη, Σεφέρη, Καββαδία κ.ά.), καθώς και πολλά εξώφυλλα δίσκων (όπως του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη).
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 28 Ιουνίου 2009 και θα λειτουργεί με το εξής ωράριο: Τρίτη έως Πέμπτη, Σάββατο, Κυριακή 10:00 - 18:00, Παρασκευή 10:00 - 14:00 και 18:00 - 21:00, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Για ομαδικές επισκέψεις πρέπει να προηγείται συνεννόηση με το ΜΙΕΤ, τηλ. 2310 295.170-1.

Στη φωτογραφία "Μαγαζί στην Προκυμαία, Αίγινα 1950". Γκουάς και προσχέδιο με μολύβι, 28,9 x 34,2 εκ.

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2009

O Χρήστος Κολοβός στην Αίγλη

Τρία χρόνια μετά την επιστροφή του στη σκηνή και λίγο πριν μπει στο στούντιο, ο τραγουδοποιός Χρήστος Κολοβός συνεργάζεται με ένα εξαμελές γκρουπ αξιόλογων μουσικών, ερμηνεύοντας παλιά και νέα δικά του τραγούδια αλλά και αγαπημένες συνθέσεις κορυφαίων Ελλήνων δημιουργών (Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Μικρούτσικος, Σπανός, Χατζηνάσιος κ.ά.) σε ένα ραντεβού με τους «Μεγάλους» του ελληνικού τραγουδιού και τραγούδια από τη δεκαετία του ’60 και μετά.Και μας προσκαλεί στην Αίγλη, το Σάββατο 4 Απριλίου 2009.
Ο Χρήστος Κολοβός το 1992-1993 συμμετείχε σε συναυλίες ανά την Ελλάδα με την Ξανθίππη Καραθανάση. Το 1995 πήρε τρίτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Έρωτας για την Άφυτο». Το 1998, ο «Έρωτας για την Άφυτο» μαζί με άλλα 11 τραγούδια έγιναν δίσκος στην MINOS EMI με τον γενικό τίτλο «Σ’ αυτόν τον τόπο που άλλαξε χρώμα», σε παραγωγή Θάνου Μικρούτσικου. Την περασμένη χρονιά εμφανίστηκε στον Κουτσόμυλο (Άθυτος – Φεστιβάλ Κασσάνδρας) και σε πολλές άλλες μουσικές σκηνές.
Πρώτο μέρος: Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, πολιτικό τραγούδι, έντεχνο ελληνικό δεκαετίας ’80 μέχρι σήμερα (Αλκ. Ιωαννίδης, Ορ. Περίδης, Κατσιμιχαίοι)
Δεύτερο μέρος: Αναδρομή στο ελληνικό λαϊκό και ρεμπέτικο τραγούδι
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ
:

Μιχάλης Πιπέρκος : φλαουτο σαξοφωνο κλαρινετο

Γιάννης Φιλιπουπολίτης : πιάνο

ασίλης Αγγίδης: μπουζούκι

Γιώργος Ιωσηφίδης: βιολί

Φιλική συμμετοχή: Δημήτρης Νικολούδης
Πλήρης  στοίχιση Είσοδος και ποτό 20 € κρασί από 60€ ανά 2 άτομα /αλκοόλ 120 € ανά 4 άτομα

O Δ. Ζερβουδάκης στο Stage


Ο Δημήτρης Ζερβουδάκης στο STAGE του Μύλου για τέσσερις εμφανίσεις, στις 3,4,10,11 και Aπριλίου 2009. Συμπράττει ο Αντώνης Μιτζέλος. Στο τραγούδι μαζί τους η Σοφία Γεωργαντζή. Τρεις ώρες μουσική διαδρομή με προορισμό μα και αφετηρία τη μέθεξη. Πότε ψηλά και πότε χαμηλά!
Συμμετέχουν οι μουσικοί Χρίστος Τσαπράζης (Μπάσο), Διαμαντής Καραγιαννακίδης (Πιάνο-πλήκτρα), Γιώργος Τόλιος (Τύμπανα), Βασίλης Καράμαλης (Τρίχορδο μπουζούκι). Στον ήχο ο Martin Ekman.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Η έκθεση του... πολέμου!


Αληθινά όπλα, καθρέπτες, τσιγκέλια και πάγκοι κρεοπωλείου. Χαρτιά εφημερίδων σε έργα ζωγραφικής και κατασκευές. Ένας Έλληνας και ένας Τούρκος καλλιτέχνης. Ο Δημήτρης Μεράντζας και ο İrfan Őnűrmen συνδιαλέγονται μέσα από τα έργα τους για την έννοια της σύγχρονης βίας με αφορμή την έκθεση «Διασταυρώσεις / Intersections», που διοργανώνει το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης 2 Απριλίου έως 31 Μαΐου του 2009, στους εκθεσιακούς χώρους της Μονής Λαζαριστών.
Ο Δημήτρης Μεράντζας παρουσιάζει την ενότητα έργων «Η πραγματικότητα είναι πληροφοριοδότης της φαντασίας». Μέσα από εγκαταστάσεις, κατασκευές και έργα φωτοχημικής ζωγραφικής σχολιάζει τις αντιφάσεις και τις ακρότητες της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Βία – τρυφερότητα, αρσενικό – θηλυκό, ανθεκτικό – εύθραυστο, ανάταση – πτώση, βρώμικο – αποστειρωμένο, θύτης – θύμα, λογική – πάθος, γαλάζιο-ροζ αποτελούν τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις, τα αρχετυπικά δίπολα, μέσα από τα οποία ο Μεράντζας αναπτύσσει αυτήν την ενότητα.
«New Bagdat Museum» («Το Νέο Μουσείο της Βαγδάτης») και «Terror Factory» είναι οι δύο εκτεταμένες εγκαταστάσεις – περιβάλλοντα, που θα δείξει στην έκθεση ο İrfan Őnűrmen. Πρόκειται για εγκαταστάσεις, έργα ζωγραφικής, σχέδια και τρισδιάστατες κατασκευές με χαρτιά εφημερίδων. Το πρώτο συνιστά μια διαμαρτυρία και αντλεί την έμπνευσή του από τον πόλεμο στο Ιράκ, την εισβολή των Αμερικάνων, τον βομβαρδισμό του Μουσείου της Βαγδάτης, τη λεηλασία των θησαυρών και την οργανωμένη καταστροφή των αρχείων του. Όπλα και πολεμικές μηχανές είναι ο πυρήνας της συγκεκριμένης ενότητας που εκτίθενται σαν αρχαιολογικά ευρήματα σε βιτρίνες.
Το Terror Factory, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, αναπαριστά ένα εργοστάσιο, μια «μονάδα παραγωγής» και εκπαίδευσης τρομοκρατών, οι οποίοι κηρύσσουν τον πόλεμο στις χώρες εκείνες της ιμπεριαλιστικής Δύσης που ευθύνονται για τον πόλεμο, στοχεύοντας τους ναούς και τα θησαυροφυλάκια της ιστορίας και του πολιτισμού τους, τα μουσεία.
Η διευθύντρια του Κ.Μ.Σ.Τ., Μαρία Τσαντσάνογλου αναφέρει: «Τί σχέση μπορεί να έχουν τα όπλα με τα έργα τέχνης, ο πόλεμος με τον πολιτισμό, η βία με το μουσείο; Κι όμως έχουν σχέση που ανάγεται στους αιώνες: Aπό τις εικονογραφημένες ασπίδες των Επτά επί Θήβας ως την καταστροφή των μεγάλων ιστορικών αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν κι από τα περίτεχνα σπαθιά των σαμουράι ως τη λεηλασία του Μουσείου της Βαγδάτης. Οι δύο καλλιτέχνες συνδιαλέγονται με θέμα την μεταποιημένη βία και το ανακυκλωμένο μίσος και καταθέτουν προβληματισμούς σχετικά με την πληροφορία που μεταδίδεται από τα κέντρα του πολέμου προς αποστάσεις κοντινές ή μακρινές, σε αποδέκτες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καλούνται ή οφείλουν να διαμορφώσουν απόψεις για το γεγονός της βίας. Υπάρχει, άραγε μία πραγματικότητα ή πολλές που τροφοδοτούν με πληροφορίες τη φαντασία μας; Πόσο επιλεκτική μπορεί να γίνει η μετάδοση πληροφοριών για έναν πόλεμο; Προβληματισμοί ανάλαφροι σαν χαρτί και βαριοί σαν μολύβι».
Ο ιστορικός τέχνης του Κ.Μ.Σ.Τ., Γιάννης Μπόλης που υπογράφει την επιμέλεια της έκθεσης, εξηγεί ότι «ο Δημήτρης Μεράντζας επιχειρεί να προσεγγίσει την κοινωνική πραγματικότητα, να διερευνήσει τις αντιφάσεις και την πολυπλοκότητά της, να απεικάσει τη ζωτική του σχέση με τον κόσμο που τον περιβάλλει, να οπτικοποιήσει τα αισθήματά του, να εκφράσει την ετοιμότητα, τη θέση και την αντίσταση του σύγχρονου δημιουργού απέναντι στα προβλήματα της εποχής του, να απευθυνθεί στη μνήμη και την ιστορία, να σχολιάσει τις ακρότητες και τους διχασμούς της ανθρώπινης συμπεριφοράς, να αναφερθεί διεξοδικά σε διαφορετικές εκφάνσεις και εκδοχές της βίας, τόσο σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο όσο και μέσα σ’ ένα διαχρονικό πλαίσιο. Ο πόλεμος, η καταστροφή και ο θάνατος, η βαρβαρότητα της μαζικής και οργανωμένης βίας, η σωματική, η ψυχολογική και η συναισθηματική βία, η βία και το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας στις διαπροσωπικές και στις σχέσεις των δύο φύλων, η βία σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, η απενοχοποίηση και η νομιμοποίηση της βίας, σ’ έναν κόσμο παγιδευμένο και ανοχύρωτο, αποπροσανατολισμένο και κατακερματισμένο – όλα αυτά εμπεριέχονται και υποδηλώνονται στα έργα του Μεράντζα».
Σχετικά με τον έτερο καλλιτέχνη της έκθεσης, İrfan Őnűrmen, ο ίδιος αναφέρει «Η στέρεη τεχνική, ο παραγωγικός πειραματισμός σε μέσα και υλικά, ο στιβαρός εικαστικός προβληματισμός σε συνάρτηση με την ποιητική των εικόνων, την υποβολή και τη δύναμη της βιωμένης εμπειρίας είναι στοιχεία που οριοθετούν τη δουλειά του Onurmen. Ενός δημιουργού που εμφανίζεται εξαιρετικά καίριος ως προς τις μορφοπλαστικές του αναζητήσεις σε επίπεδο ερμηνείας, γλώσσας και επικοινωνίας του καλλιτεχνικού έργου σε σχέση με την ιδιαιτερότητα του σήμερα. Στις συνθέσεις του αναδύεται και περιγράφεται η συνάντησή του με τις κοινωνικές – πολιτικές και τις σύγχρονές του ιστορικές συνθήκες, η επαφή του με την καθημερινή ζωή –μια επαφή άλλοτε λυρική, άλλοτε ερωτική, άλλοτε βίαιη και άλλοτε κριτική.
Το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, σας προκαλεί και σας προσκαλεί να περιηγηθείτε στην αίθουσα του Νέου Μουσείου της Βαγδάτης και να γνωρίσετε τα αναπάντεχα εκθέματά του, να καταδυθείτε και να βιώσετε την ατμόσφαιρα ενός Εργοστασίου Τρόμου, να διαπιστώσετε ότι τις περισσότερες φορές η Πραγματικότητα είναι Πληροφοριοδότης της Φαντασίας.
Επιμέλεια: Γιάννης Μπόλης, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελητής Κ.Μ.Σ.Τ.

INFO
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
Κολοκοτρώνη 21, Σταυρούπολη 56430, Θεσσαλονίκη
Τ: 2310 589140-1 & 3, F: 2310 600123

Μία... διαδραστική παράσταση


Ύστερα από τις επιτυχημένες παραστάσεις στο club του Σταυρού του Νότου, ο Στάθης Δρογώσης και το συγκρότημα Δραμαμίνη παρουσιάζουν την μουσική παράσταση «Δε σε ξεχνώ» , την Πέμπτη 2 Απριλίου στο Stage.
Μετά από συνεργασίες ετών με καλλιτέχνες που θαυμάζει, ο εκπρόσωπος της νέας γενιάς τραγουδοποιών Στάθης Δρογώσης, πήρε τα ηνία και ετοίμασε μία μουσική παράσταση βασισμένη σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στο υλικό του. Πολύτιμοι συνεργάτες και φίλοι σε αυτήν του την προσπάθεια, το συγκρότημα «Δραμαμίνη» τρία νέα παιδιά από τη Δράμα που έχουν ήδη ένα εντυπωσιακό πρώτο άλμπουμ στις αποσκευές τους.
Ο τίτλος της παράστασης είναι «Δεν σε ξεχνώ» και αφορμή γι’αυτό στάθηκε το ομώνυμο ακυκλοφόρητο, νέο, τραγούδι του Στάθη, με θέμα τη μνήμη και τη λήθη. Έτσι είναι στημένη και όλη η παράσταση, «..με αναδρομές στις μνήμες μας αλλά και σε όσα λησμονήσαμε. Θα θυμηθούμε ανθρώπους που αγαπήσαμε και που τους χάσαμε στο δρόμο…Θα γελάσουμε με τα λάθη μας και θα υποσχεθούμε να τα επαναλάβουμε… Έτσι, λοιπόν, θα τραγουδήσουμε μαζί και θα φωνάξουμε «Δε σε ξεχνώ» σε όλα τα σημαντικά πρόσωπα της ζωής μας, σαν μια παρέα φίλων που βρέθηκαν ξανά μετά από καιρό.»
Το πρόγραμμα είναι βασισμένο κυρίως στη δισκογραφία του Στάθη Δρογώση αλλά δεν θα λείπουν οι εκπλήξεις και οι αναπάντεχες διασκευές. Ο αστικός ήχος του μεσοπολέμου συναντά τη βρεττανική ποπ των BEATLES και η ροκ ‘’αυθάδεια’’ των Ξύλινων Σπαθιών συνυπάρχει ειρηνικά με τον παραδοσιακό ήχο και την σχεδόν ωμή ειλικρίνεια των τραγουδιών του Θανάση Παπακωνσταντίνου και του Σωκράτη Μάλαμα.
Στην παράσταση προβάλλονται πρωτότυπα video του νέου εικαστικού, Γιώργου Κολιού, εμπνευσμένα κυρίως από τα τραγούδια. Η συμμετοχή του κόσμου είναι αυτή που θα κρίνει την τελική έκβαση της βραδιάς, καθώς θα υπάρχει δυνατότητα να ‘’εκφραστεί’’ μέσα από τα video walls που θα προβάλλονται. Για το λόγο αυτό, δημιουργήθηκε το blog www.de-se-ksexnw.blogspot.com ώστε όποιος θέλει να μοιραστεί φωτογραφίες, ποιήματα, διηγήματα, και παντός είδους αναμνηστικό, να μπορεί να στείλει email με υλικό στο deseksexnw@gmail.com . Μ’αυτόν τον τρόπο στην μοναδική αυτή παράσταση θα υπάρχει και μία έκπληξη..
Η εξαιρετική μπάντα που φτιάχτηκε για τις ανάγκες του «ΔΕ ΣΕ ΞΕΧΝΩ»: ΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΑΛΟΣ – ΗΛ. ΚΙΘΑΡΑ, ΑΛΕΚΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗΣ- ΗΛ. ΚΙΘΑΡΑ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΥΡΤΗΣ – ΤΥΜΠΑΝΑ, ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΒΟΥΣΗΣ – ΜΠΑΣΟ
Το συγκρότημα ΔΡΑΜΑΜΙΝΗ αποτελούν οι: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ - ΑΚ. ΚΙΘΑΡΑ, ΧΑΡΗΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ - ΦΩΝΗ/ ΗΛ. ΚΙΘΑΡΑ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ - ΦΩΝΗ

Ελληνοτουρκική συνύπαρξη


Αληθινά όπλα, καθρέπτες, τσιγκέλια και πάγκοι κρεοπωλείου. Χαρτιά εφημερίδων σε έργα ζωγραφικής και κατασκευές. Ένας Έλληνας και ένας Τούρκος καλλιτέχνης. Ο Δημήτρης Μεράντζας και ο İrfan Őnűrmen συνδιαλέγονται μέσα από τα έργα τους για την έννοια της σύγχρονης βίας με αφορμή την έκθεση «Διασταυρώσεις / Intersections», που διοργανώνει το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης 2 Απριλίου έως 31 Μαΐου του 2009, στους εκθεσιακούς χώρους της Μονής Λαζαριστών.
Ο Δημήτρης Μεράντζας παρουσιάζει την ενότητα έργων «Η πραγματικότητα είναι πληροφοριοδότης της φαντασίας». Μέσα από εγκαταστάσεις, κατασκευές και έργα φωτοχημικής ζωγραφικής σχολιάζει τις αντιφάσεις και τις ακρότητες της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Βία – τρυφερότητα, αρσενικό – θηλυκό, ανθεκτικό – εύθραυστο, ανάταση – πτώση, βρώμικο – αποστειρωμένο, θύτης – θύμα, λογική – πάθος, γαλάζιο-ροζ αποτελούν τις αντιθέσεις και τις συγκρούσεις, τα αρχετυπικά δίπολα, μέσα από τα οποία ο Μεράντζας αναπτύσσει αυτήν την ενότητα.
«New Bagdat Museum» («Το Νέο Μουσείο της Βαγδάτης») και «Terror Factory» είναι οι δύο εκτεταμένες εγκαταστάσεις – περιβάλλοντα, που θα δείξει στην έκθεση ο İrfan Őnűrmen. Πρόκειται για εγκαταστάσεις, έργα ζωγραφικής, σχέδια και τρισδιάστατες κατασκευές με χαρτιά εφημερίδων. Το πρώτο συνιστά μια διαμαρτυρία και αντλεί την έμπνευσή του από τον πόλεμο στο Ιράκ, την εισβολή των Αμερικάνων, τον βομβαρδισμό του Μουσείου της Βαγδάτης, τη λεηλασία των θησαυρών και την οργανωμένη καταστροφή των αρχείων του. Όπλα και πολεμικές μηχανές είναι ο πυρήνας της συγκεκριμένης ενότητας που εκτίθενται σαν αρχαιολογικά ευρήματα σε βιτρίνες.
Το Terror Factory, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, αναπαριστά ένα εργοστάσιο, μια «μονάδα παραγωγής» και εκπαίδευσης τρομοκρατών, οι οποίοι κηρύσσουν τον πόλεμο στις χώρες εκείνες της ιμπεριαλιστικής Δύσης που ευθύνονται για τον πόλεμο, στοχεύοντας τους ναούς και τα θησαυροφυλάκια της ιστορίας και του πολιτισμού τους, τα μουσεία.
Η διευθύντρια του Κ.Μ.Σ.Τ., Μαρία Τσαντσάνογλου αναφέρει: «Τί σχέση μπορεί να έχουν τα όπλα με τα έργα τέχνης, ο πόλεμος με τον πολιτισμό, η βία με το μουσείο; Κι όμως έχουν σχέση που ανάγεται στους αιώνες: Aπό τις εικονογραφημένες ασπίδες των Επτά επί Θήβας ως την καταστροφή των μεγάλων ιστορικών αγαλμάτων του Βούδα από τους Ταλιμπάν κι από τα περίτεχνα σπαθιά των σαμουράι ως τη λεηλασία του Μουσείου της Βαγδάτης. Οι δύο καλλιτέχνες συνδιαλέγονται με θέμα την μεταποιημένη βία και το ανακυκλωμένο μίσος και καταθέτουν προβληματισμούς σχετικά με την πληροφορία που μεταδίδεται από τα κέντρα του πολέμου προς αποστάσεις κοντινές ή μακρινές, σε αποδέκτες που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο καλούνται ή οφείλουν να διαμορφώσουν απόψεις για το γεγονός της βίας. Υπάρχει, άραγε μία πραγματικότητα ή πολλές που τροφοδοτούν με πληροφορίες τη φαντασία μας; Πόσο επιλεκτική μπορεί να γίνει η μετάδοση πληροφοριών για έναν πόλεμο; Προβληματισμοί ανάλαφροι σαν χαρτί και βαριοί σαν μολύβι».
Ο ιστορικός τέχνης του Κ.Μ.Σ.Τ., Γιάννης Μπόλης που υπογράφει την επιμέλεια της έκθεσης, εξηγεί ότι «ο Δημήτρης Μεράντζας επιχειρεί να προσεγγίσει την κοινωνική πραγματικότητα, να διερευνήσει τις αντιφάσεις και την πολυπλοκότητά της, να απεικάσει τη ζωτική του σχέση με τον κόσμο που τον περιβάλλει, να οπτικοποιήσει τα αισθήματά του, να εκφράσει την ετοιμότητα, τη θέση και την αντίσταση του σύγχρονου δημιουργού απέναντι στα προβλήματα της εποχής του, να απευθυνθεί στη μνήμη και την ιστορία, να σχολιάσει τις ακρότητες και τους διχασμούς της ανθρώπινης συμπεριφοράς, να αναφερθεί διεξοδικά σε διαφορετικές εκφάνσεις και εκδοχές της βίας, τόσο σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο όσο και μέσα σ’ ένα διαχρονικό πλαίσιο. Ο πόλεμος, η καταστροφή και ο θάνατος, η βαρβαρότητα της μαζικής και οργανωμένης βίας, η σωματική, η ψυχολογική και η συναισθηματική βία, η βία και το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας στις διαπροσωπικές και στις σχέσεις των δύο φύλων, η βία σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, η απενοχοποίηση και η νομιμοποίηση της βίας, σ’ έναν κόσμο παγιδευμένο και ανοχύρωτο, αποπροσανατολισμένο και κατακερματισμένο – όλα αυτά εμπεριέχονται και υποδηλώνονται στα έργα του Μεράντζα».
Σχετικά με τον έτερο καλλιτέχνη της έκθεσης, İrfan Őnűrmen, ο ίδιος αναφέρει «Η στέρεη τεχνική, ο παραγωγικός πειραματισμός σε μέσα και υλικά, ο στιβαρός εικαστικός προβληματισμός σε συνάρτηση με την ποιητική των εικόνων, την υποβολή και τη δύναμη της βιωμένης εμπειρίας είναι στοιχεία που οριοθετούν τη δουλειά του Onurmen. Ενός δημιουργού που εμφανίζεται εξαιρετικά καίριος ως προς τις μορφοπλαστικές του αναζητήσεις σε επίπεδο ερμηνείας, γλώσσας και επικοινωνίας του καλλιτεχνικού έργου σε σχέση με την ιδιαιτερότητα του σήμερα. Στις συνθέσεις του αναδύεται και περιγράφεται η συνάντησή του με τις κοινωνικές – πολιτικές και τις σύγχρονές του ιστορικές συνθήκες, η επαφή του με την καθημερινή ζωή –μια επαφή άλλοτε λυρική, άλλοτε ερωτική, άλλοτε βίαιη και άλλοτε κριτική.
Το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης, σας προκαλεί και σας προσκαλεί να περιηγηθείτε στην αίθουσα του Νέου Μουσείου της Βαγδάτης και να γνωρίσετε τα αναπάντεχα εκθέματά του, να καταδυθείτε και να βιώσετε την ατμόσφαιρα ενός Εργοστασίου Τρόμου, να διαπιστώσετε ότι τις περισσότερες φορές η Πραγματικότητα είναι Πληροφοριοδότης της Φαντασίας.
Επιμέλεια: Γιάννης Μπόλης, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελητής Κ.Μ.Σ.Τ.

Ρώσικη Άνοιξη στη Θεσσαλονίκη


Δυο συναυλίες με τη συμμετοχή αντιπροσωπευτικών κορυφαίων ρωσικών χορογραφικών και λαογραφικών συγκροτημάτων θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της «Ρωσικής Άνοιξης» στις 1 και 2 Απριλίου, στις 21:00, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για την Κρατική Ρωσική Χορωδία του Ομσκ, το Κρατικό Συγκρότημα Τραγουδιού και Χορού της περιφέρειας του Αστραχάν και το Κρατικό Χορευτικό Συγκρότημα «Αυγή του Τουμέν».
Το διεθνές φεστιβάλ Ημέρες Ρωσικής Κουλτούρας «Ρωσική Άνοιξη» πραγματοποιείται από τον αυτόνομο μη κερδοσκοπικό οργανισμό «Κόσμος Κουλτούρας» από 24 Μαρτίου μέχρι 8 Απριλίου, στην Ελλάδα. Το Φεστιβάλ διοργανώνεται κάθε χρόνο και σ’ άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, ενώ στα τέσσερα χρόνια της ύπαρξής έχουν συμμετάσχει σ’ αυτό περισσότεροι των 3.000 νέων ταλαντούχων μουσικών, ζωγράφων, χορευτών και σημαντικών εκπροσώπων του πολιτισμού απ’ όλη τη Ρωσία.
Το 2009 η σκυτάλη του Φεστιβάλ περνάει στην Ελλάδα με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Επικοινωνιών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος, του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, της Πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Ελλάδα, του Γενικού Προξενείου της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη Θεσσαλονίκη και των δημαρχείων των Ελληνικών πόλεων της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Βέροιας και της Κορίνθου, καθώς επίσης και του Ωδείου Αθηνών.