Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Τουρκογιώργης-Μάτσικας και η παρέα τους στην Αποθήκη του Μύλου


Μια μεγάλη παρέα μουσικών, ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη για μία συναυλία, την Τρίτη 27 Ιανουαρίου, στην Αποθήκη του Μύλου.

Ο Κωνσταντίνος Μάτσικας, έχοντας στις αποσκευές του τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Η αγάπη γεννιέται πάντα το πρωί», όπου υπογράφουν τις συνθέσεις, ο Γιάννης Ζουγανέλης, ο Λάκης Παπαδόπουλος, ενώ περιλαμβάνονται και δύο συνθέσεις του Μάριου Τόκα, επιστρέφει για δεύτερη φορά στη Θεσσαλονίκη, για να παρουσιάσει τραγούδια από το δίσκο του, καινούριες συνθέσεις καθώς και επιλογές από την ελληνική και τη διεθνή σκηνή…

Μαζί του, εμφανίζεται ο Αντώνης Τουρκογιώργης που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ιδρυτικό μέλος των Socrates, έχοντας γράψει την ιστορία της ελληνικής rock, ανεβαίνει στη σκηνή δίπλα στον μαθητή του στην κιθάρα Κωνσταντίνο Μάτσικα και παίζουν ένα εκρηκτικό μίγμα blues-rock.

Το πρόγραμμα συμπληρώνουν δύο νέες γυναικείες φωνές (Αντιγόνη Γαρυφάλου και Δήμητρα Καλογερά), και μια ορχήστρα από νέους αξιόλογους μουσικούς (Εύη Μαυρίδου – πιάνο, Στέλλα Βαρβέρη – φλάουτο, Διονύσης Χριστοδουλάτος – κιθάρα, Πέτρος Βασιλειάδης – μπάσο και Βαγγέλης Καλημέρης – τύμπανα) και μας αποδεικνύουν πως από τη Χαρούλα Αλεξίου έως τη Shakira και από τις Τρύπες έως τους Blues Brothers, η μουσική είναι πάντα το πιο όμορφο ταξίδι…

Καλή ακρόαση…

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Δεύτερο μέρος για την έκθεση

Δημιουργώ Άρα Υπάρχω


Χίλιοι εξακόσιοι ήταν οι επισκέπτες της Α’ Φάσης της έκθεσης «Δημιουργώ, άρα Υπάρχω» («I Create, therefore I Am») που διοργανώνει το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο πλαίσιο του «Εικαστικού Πανοράματος ΙΙΙ». Στόχος της έκθεσης –η Β’ Φάσης η οποία εγκαινιάστηκε την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου, στις 20:00, στην Αποθήκη Β1΄, στο λιμάνι- ήταν καλλιτέχνες που δεν έχουν πραγματοποιήσει ατομική παρουσίαση της δουλειάς τους σε μουσείο ή γκαλερί να δείξουν τη δουλειά τους πέρα από το ατελιέ τους.
Μετά την ανοιχτή πρόσκληση, επιτροπή επιμελητών κατέληξε μέσα από 600 συμμετοχές σε 75 Έλληνες εικαστικούς καλλιτέχνες τα 110 έργα των οποίων -ζωγραφική, γλυπτική, κολάζ, φωτογραφία, βίντεο, εγκαταστάσεις και περφόρμανς - θα παρουσιαστούν σε δυο φάσεις.
Όσον αφορά στη διαδικασία, οι επιμελήτριες της έκθεσης Δόμνα Γούναρη και Αρετή Λεοπούλου διευκρινίζουν ότι «Η προσπάθεια αυτή –το πρώτο βήμα της οποίας ήταν η ανοιχτή πρόσκληση προς τους καλλιτέχνες που πραγματοποιήθηκε από τον προηγούμενο Μάιο έως το Σεπτέμβριο- γίνεται παράλληλα με το «Εικαστικό Πανόραμα στην Ελλάδα», τη θεσμική ετήσια διοργάνωση του Κ.Μ.Σ.Τ. και του Κ.Σ.Τ.Θ.. Σ’ αυτή τη διοργάνωση διαμορφώνονται νέες προοπτικές καταγραφής, ανάλυσης, ερμηνείας ως ένα πρώτο βήμα διερεύνησης και προσδιορισμού της επίσημα καταγεγραμμένης καλλιτεχνικής παραγωγής. Στο στάδιο αυτό μία ακόμη ανάγκη φαίνεται να προκύπτει από το ίδιο το καλλιτεχνικό περιβάλλον, αλλά και τις ερμηνευτικές του ανάγκες, και αυτό δεν είναι άλλο, από μία ανάγκη να βρεθεί τρόπος και μεθοδολογία προσέγγισης της μη καταγεγραμμένης καλλιτεχνικής παραγωγής, πάντα υπαρκτής, αλλά αφανούς».
Οι επιμελήτριες Δόμνα Γούναρη και Αρετή Λεοπούλου από την μέχρι στιγμής εμπειρίας της έκθεσης συμπληρώνουν ακόμα ότι «μέσα από τα διαδικασία επιλογής έργων –περίπου 600 καλλιτέχνες έστειλαν φακέλους συμμετοχής και επιλέχτηκαν 75- διαπιστώθηκε ότι η συντριπτική πλειοψηφία που έστειλε φάκελο ήταν γυναίκες, κάθε ηλικίας και ότι οι περισσότεροι καλλιτέχνες στην Ελλάδα προσπαθούν να σπουδάσουνε σε μια σχολή καλών τεχνών ή σε κάποια εργαστήρια και προσεγγίζουν με πολλαπλούς τρόπους τη δημιουργική διαδικασία. Η έκθεση παρουσιάζει αναπόφευκτα ετερόκλητες μεταξύ τους δουλειές. Για το λόγο αυτό και κάθε έργο συνοδεύεται από σχετικό κείμενο, που μπορεί να διευκολύνει τον επισκέπτη να αντιληφθεί περισσότερα για αυτό. Η ποικιλομορφία των δύο εκθέσεων, αποτελεί από μόνη της ένα –έστω διστακτικό- δείγμα επιλογών. Επισημαίνεται ότι στην έκθεση προσκλήθηκαν εκπρόσωποι των γκαλερί για να δούνε τις δουλειές των συμμετεχόντων. Τέλος, οι φάκελοι των καλλιτεχνών είναι στη διάθεση όσων ενδιαφέρονται να δούνε σύνολο της δουλειάς τους».
Οι καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην Β΄ Φάση είναι οι: Βαλάκου Αντιγόνη, Νούνεσης Γιώργος, Ντρίκος Χρήστος, Ξημέρη Ιωάννα, Παντελόπουλος Παντελής, Παπαδάτου Φωτεινή, Παπαδοπούλου Ευαγγελία, Παρδαβέλα Παναγιώτα, Παυλή Λήδα, Παυλίδου Άννυ, Πιπερίδου Χαρά, Πλαβός Λευτέρης, Ράπτη Λάουρα, Ρενιέρη Εύη, Ροσπόγλου Κώστας, Σαλπιστή Έλλη, Σαπάνας Κωνσταντίνος, Σβορώνου Αγγελική, Σίσκος Γιώργος, Σιτορέγκο Ανδρέας, Σορίλος Μαρίνος, Σπανάκη Ιωάννα, Σπανός Θεόδωρος, Σπυρόπουλος Γιώργος, Στεργίου Ελένη, Στόκας Αθανάσιος, Σωτηρίου Λουκία, Ταξιαρχόπουλος Γιώργος, Τζώτζιου Δήμητρα, Tσαγκούλη Ιωάννα, Τσακίρης Σπύρος, Τσαμούτη Σοφία, Τσέρη Δροσιά, Χατζοπούλου Μαρία, Χήρας Χρήστος, Φιλίππου Βασιλική και Χρυσικός Θοδωρής.
Την ημέρα των εγκαινίων θα επαναληφθεί το επιτυχημένο δρώμενο από την ομάδα “Duo aChord’ [Kώστας Καμπάνταης (βιολί) και Ελένη Τσαουσάκη (άρπα) σε σύμπραξη με τη χορεύτρια Δροσιά Τριαντάκη], ενώ θα διατίθεται και ο κατάλογος της έκθεσης. Επίσης κατά τη διάρκεια και της Β΄Φάσης της έκθεσης στο Κ.Σ.Τ.Θ. θα παρουσιάζεται προβολή με επιλογή έργων από όλους ανεξαιρέτως τους καλλιτέχνες που έστειλαν φάκελο συμμετοχής, αλλά δεν συμμετέχουν στην έκθεση.
Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί και Ημερίδα- 1η Προμπιεναλική Συζήτηση με καλλιτέχνες και θεωρητικούς με θέμα «Τέχνη για το κοινό ή με το κοινό/ Συλλογικά Εγχειρήματα στο δημόσιο χώρο» στις 20 Φεβρουαρίου 11:00- 15:00, στο Κ.Σ.Τ.Θ., στην Αποθήκη Β1, Λιμάνι.
Επιλογή έργων: Δόμνα Γούναρη, Αρετή Λεοπούλου, Θοδωρής Μάρκογλου, Ειρήνη Παπακωνσταντίνου και Συραγώ Τσιάρα
Επιμέλεια έκθεσης: Δόμνα Γούναρη και Αρετή Λεοπούλου

Στη φωτογραφία έργο της Ελένης Στεργίου

58 φωτογραφίες για την επέλαση στη Μικρασία


Το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού και η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών θα παρουσιάσουν, στον Δημοτικό Εκθεσιακό Χώρο Remmezo, την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση σπάνιων φωτογραφιών, με τίτλο «Η Μικρασιατική Εκστρατεία. Φωτογραφίες Θ. Νικολέρη».
Πενήντα οκτώ φωτογραφίες απεικονίζουν, την προέλαση της 12ης Μεραρχίας από τη Ραιδεστό της Ανατολικής Θράκης στα βάθη της Μικράς Ασίας, πέρα από τον ποταμό Σαγγάριο μέχρι την Αλμυρά Έρημο και το Καλέ Γκρότο. Και στη συνέχεια, την υποχώρηση του στρατού, την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης από τον ελληνικό πληθυσμό και την οριστική εκδίωξη του ελληνισμού από τη Μικρά Ασία.
Τα στιγμιότυπα αποθανάτισε, από τον Ιούνιο 1921 μέχρι τον Οκτώβριο 1922, ο Θεόδωρος Νικολέρης, της γνωστής οικογένειας των φωτογράφων της Θεσσαλονίκης, που κατατάχθηκε εθελοντής στο ελληνικό στράτευμα και ορίστηκε φωτογράφος της 12ης Μεραρχίας.

Στα πλαίσια της διοργάνωσης θα λειτουργεί επίσης Έκθεση αρχειακού υλικού και βιβλίου για τη Μικρασιατική Εκστρατεία από τις συλλογές του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού.
Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009. Ομιλητές θα είναι ο κ. Ιάκωβος Μιχαηλίδης, Επίκουρος Καθηγητής Νεότερης Ιστορίας του Α.Π.Θ. και ο κ. Νικόλαος Μέρτζος, Πρόεδρος της Ε.Μ.Σ..

Διάρκεια: Κυριακή 25 Ιανουαρίου - Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009,

Τρίτη-Παρασκευή: 18.00-22.00

Σάββατο: 12.30-14.00 & 19.00-22.00

Κυριακή: 12.00-17.00

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Η Νένα Βενετσάνου στην Αίγλη


Για δύο μοναδικές παραστάσεις θα πλημμυρίσει την Αίγλη μια καταπληκτική φωνή: Αυτή της Νένας Βενετσάνου, σε μια επιλογή από τα καλύτερα τραγούδια της, που αναδεικνύουν την ξεχωριστή της καλλιτεχνική πρόταση και την προσφορά της στο ελληνικό τραγούδι. Την Παρασκευή 30 και το Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009, στις 22:30.
Τα τραγούδια της Νένας Βενετσάνου είναι σημείο αναφοράς του Γυναικείου Κινήματος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η καλλιτεχνική παρουσία της είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη σύγχρονη ερμηνεία του Έντεχνου τραγουδιού και το σπάνιο μέταλλο της φωνής της τη φέρνει στην πρώτη σειρά των Ελλήνων καλλιτεχνών σε διεθνές επίπεδο.
Συνεργάτης επί 15ετία του Μάνου Χατζιδάκη, είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί σε συναυλίες, ηχογραφήσεις και άλλες δραστηριότητες του Τρίτου Προγράμματος αλλά και με συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Νίκος Μαμαγκάκης, ο Χρήστος Λεοντής, η Ελένη Καραϊνδρου, ο Ηλίας Ανδριόπουλος, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Νότης Μαυρουδής και μια πλειάδα άλλων συνθετών όπως Νίκος Κυπουργός, Λένα Πλάτωνος, Δημήτρης Μαραγκόπουλος, Σωκράτης Βενάρδος, Καλλιόπη Τσουπάκη, Αγγελική Ιονάτος σε ηχογραφήσεις και συναυλίες.
Η Νένα Βενετσάνου έχει τραγουδήσει όλο το φάσμα του ελληνικού τραγουδιού, από όπερα μέχρι λαϊκά τραγούδια. Συνδυάζοντας την κλασική τεχνική με το λαϊκό τραγούδι κατόρθωσε να επιβάλει ένα νέο τρόπο ερμηνείας στο Ελληνικό τραγούδι, βαθύ και εσωτερικό. Γι' αυτήν ο Μάνος Χατζιδάκης έλεγε: "Είναι μια πλήρης φωνή. Ισορροπεί με ευφυΐα ανάμεσα στο κλασσικό και το λαϊκό τραγούδι χωρίς να χάνει ποτέ τον αισθησιασμό της". Η «Guardian» την χαρακτήρισε ως «φωνή του 21ου αιώνα», η «Var Matin» ως μια φωνή που αγγίζει την τελειότητα και η «Monde» ως ντίβα με φωνή «σαν ηλιόλουστη ακρογιαλιά». Η Νένα Βενετσάνου έχει τραγουδήσει σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού και σε συναυλίες. Το Διεθνές Γραφείο Ειρήνης τη βράβευσε για την προσφορά της στον Ελληνικό Πολιτισμό και την Ειρήνη. Η δισκογραφία της περιλαμβάνει μεγάλο αριθμό ηχογραφήσεων.
Συνοδευμένη από ένα δυνατό μουσικό σύνολο στην ΑΙΓΛΗ θα μας ταξιδεύψει με τη φωνή και τις συνθέσεις της στις πιο λεπτές αποχρώσεις συγκίνησης, με αμεσότητα και αυθεντικότητα, μιλώντας απλά και ξανασυναντώντας τα τραγούδια που την καθιέρωσαν ως κορυφαία ερμηνεύτρια του έντεχνου τραγουδιού.
Σελίδες με τραγούδια από το «Ημερολόγιο των καιρών» που διανύουμε.
Συμμετέχουν οι μουσικοί:
Σταύρος Αγιαννιώτης κιθάρα, Βιβή Γκέκα μαντολίνο, Χάρης Μέρμηγκας Κοντραμπάσο, Σόλης Μπαρκί κρουστά.
Είσοδος με ποτό 20 €

Flamenco με τους «Grupo Cadenas» στην Αίγλη


Το πλούσιο μωσαϊκό των φυλών που συνθέτουν τον πολιτισμό της Andalucia, δημιούργησε το Flamenco. Τέχνη γεμάτη δύναμη και ευαισθησία, αντιπροσωπευτική του λυρισμού και του πάθους που γεννά το φως της τέχνης της Μεσογείου. Βραδιά με φλαμένκο θα είναι αυτή της Πέμπτης, 29 Ιανουαρίου 2009, στην Αίγλη (21:30)
Μέσα από τις τρεις βασικές φόρμες του: cante (τραγούδι), toque (κιθάρα) και baile (χορός), οι καλλιτέχνες αυτοσχεδιάζουν σε συγκεκριμένα ρυθμικά σχήματα, αναζητώντας την βαθύτερη επικοινωνία...το ιδεώδες του Flamenco ....Το Duende!
Για την λέξη αυτή δεν υπάρχει ακριβής μετάφραση. Περιγράφει την ψυχή, το συναίσθημα, την λύπη ή την χαρά που αποπνέει το Flamenco. Η δύναμη του είναι η σκιά της στιγμής που ξεπερνάει τον χρόνο και τον χώρο.
Στην παράσταση flamenco από τους «Grupo Cadenas» θα νοιώσουμε τη δύναμη του flamenco, σύμβολο του πολιτισμού και της μεγάλης ευαισθησίας ενός λαού που ανακάλυψε τον ωραιότερο θυμό, την ωραιότερη μελαγχολία και τον ωραιότερο πόνο του ανθρώπου
Ο χορογράφος Ανδρέας Ασπρομάλλης με την πολύχρονη πείρα του και τις πλούσιες σπουδές του στο χορό, δημιούργησε κυριολεκτικά μια θαυμάσια παράσταση ένα ταξίδι θα μπορούσε να πει κανείς, της πορείας της φυλής των τσιγγάνων, της καθημερινότητας της ζωής τους, η οποία δεν είναι τίποτε περισσότερο από την αρμονία που τη διέπει, με κυρίαρχο στοιχείο την εξοικείωση μεταξύ της ζωής και του θανάτου.
Στο χορό ο Ανδρέας Απρομάλλης, Φλώρα Τσουκαλα, Νιόβη Μπένου, Χρήστος Μήτας, Μαρία Τζίμου και Σοφία Κιορπε. Στην μουσική ο Κώστας Τσουμάνης (κιθάρα), Εύα Ματσίγκου (Φλάουτο), Αχιλλεας Τίγκας (νέι), Στέργιος Γιάννος (μπάσο) και Νίκος Βαρελλάς (κρουστά).
Είσοδος με ποτό 15 €

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2009

«Νυχτερινά Τοπία» στον Ειρμό


Έναν ύμνο στη Φύση αποτελεί η έκθεση φωτογραφίας «Νυχτερινά τοπία» του Κωνσταντίνου Κίσσα, που παρουσιάζεται στην γκαλερί Ειρμός, από την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου έως και την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009. Πρόκειται για περίπου σαράντα έγχρωμες φωτογραφίες, οι λήψεις των οποίων έγιναν την διετία 2006-2008 στη διάρκεια των νυχτερινών περιπλανήσεων του καλλιτέχνη σε περιοχές της Μεσογείου.
Τα εγκαίνια της έκθεσης «Νυχτερινά τοπία» θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου στις 8:30 το βράδυ.
Η ιστορικός τέχνης Εύη Παπαδοπούλου, γράφει για τη δουλειά του Κωνσταντίνου Κίσσα:
Στην εποχή της μετανεωτερικότητας ο Κωνσταντίνος Κίσσας προτείνει μέσα από το έργο του μια επιστροφή στην πρώτη εμπειρία του ανθρώπου, την επαφή με τη φύση, ανάγοντας τη λεπτομέρεια σε θέμα και μεταμορφώνοντας σπαράγματα κόσμων σε φωτογραφικά τοπία. Η κάμερα σαν αμερόληπτο μάτι καταγράφει σε ένα πρώτο επίπεδο τη φυσική πραγματικότητα χωρίς καμία προσπάθεια να την αλλάξει με τη βοήθεια των σύγχρονων μεθόδων της ψηφιακής επεξεργασίας. Ενδότερος στόχος του, η αποτύπωση της ατμόσφαιρας που περιβάλλει έναν τόπο και η οπτικοποίηση της προσωπικής του συγκίνησης, καθιστώντας παράλληλα όλους εμάς κοινωνούς των ταξιδιωτικών εμπειριών του με φόντο το νυχτερινό φως της Μεσογείου (απόσπασμα από τον κατάλογο της έκθεσης)

Ο Κωνσταντίνος Κίσσας δηλώνει γι΄αυτή του τη δουλειά:
Σύμφωνα με μία αρχαία διήγηση των ακόλουθων του Ορφέα σχετικά με την προέλευση του σύμπαντος, η θεά Νύχτα είναι η μητέρα όλων των όντων, η δημιουργός του Φυσικού Κόσμου. Μέσα της προϋπήρχαν όλες οι ενέργειες και όλες οι μορφές, οι οποίες σχηματίστηκαν και αποκαλύφθηκαν με την έλευση του Φωτός. Χρησιμοποιώντας τη φωτογραφική μηχανή ως μέσο καταγραφής, προτείνω μία πιθανή εικονογράφηση αυτού του μεγαλειώδους κόσμου των πρωταρχικών μορφών. Κατ' επιλογήν κινούμενος ως παρατηρητής όσο το δυνατόν μακρύτερα από τη συνθήκη που ονομάζουμε σύγχρονο αστικό χώρο - ο οποίος λόγω συσσώρευσης πληροφοριών δεν προσφέρεται για θεάσεις αυτού του είδους - και έχοντας την αγαθή τύχη να περιηγηθώ νυχτερινές ώρες στη Μεσόγειο χωρίς βιασύνη , ανακάλυψα ένα μικρό τμήμα αυτού του κόσμου που μας περιμένει να τον παρατηρήσουμε μα κυρίως να τον βιώσουμε (απόσπασμα από τον κατάλογο της έκθεσης)

Ο Κωνσταντίνος Κίσσας γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1972. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Σαιντ Ετιέν. Δουλειά του έχει παρουσιάσει, από το 1993, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Η έκθεση λειτουργεί τις εξής μέρες και ώρες:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 11.00 - 13.00 & 18.30 - 21.00
Τετάρτη, Σάββατο: 11.00 -14.00

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Χρυσή Κέιτ

Γράφει η ΧΡΥΣΑ ΔΑΓΟΥΛΑ

Γεμάτη εκπλήξεις η φετινή απονομή των Χρυσών Σφαιρών, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 11 Ιανουαρίου το βράδυ, στο Λος Αντζελες. Ενάμιση μήνα περίπου πριν από τη μεγάλη βραδιά του «Θείου Όσκαρ», η 66η απονομή συγκέντρωσε πλήθος καλλιτεχνών και έβαλε το Hollywood σε ρυθμούς…βραβείων!
Μεγάλοι νικητές αναμφίβολα η Kate Winslet αλλά και η ταινία "Slumdog Μillionaire". Η Αγγλίδα ηθοποιός, που έχει προταθεί 5 φορές για Όσκαρ αλλά και για Χρυσή Σφαίρα, έφυγε αυτή τη φορά, όχι με ένα αλλά με δύο βραβεία! Για τον Α' δραματικό Γυναικείο Ρόλο στο "Revoloutionary Road" («Ο Δρόμος της Επανάστασης») και για τον Β' Γυναικείο Ρόλο στο "The Reader" («Σφραγισμένα Χείλη»). Στην πρώτη ταινία, που σκηνοθέτησε ο σύζυγός της Sam Mendes, η Winslet συμπρωταγωνιστεί, 11 χρόνια μετά το «Τιτανικό», με τον Leonardo Di Caprio, του οποίου μάλιστα το εγκώμιο έπλεξε αργότερα. Στα «Σφραγισμένα Χείλη» υποδύεται τη Χάνα, σε μια ταινία που χρονολογείται στην Ναζιστική Γερμανία. Μετά την απονομή, η Βρετανή ηθοποιός, φανερά συγκινημένη, φαινόταν να μην πιστεύει τη νίκη της, την οποία έδειξε να θεωρεί αναπάντεχη. Κατά την παραλαβή μάλιστα του βραβείου του Α' γυναικείου ρόλου, τρέμοντας από χαρά απευθύνθηκε στις συνυποψήφιές της…: «Λυπάμαι τόσο πολύ Αν (Χάθαγουεϊ), Μέριλ (Στριπ), Κριστίν (Σκοτ Τόμας), ποια είναι ακόμη; Αντζελίνα (Τζολί). Συγχωρήστε με», είπε.
Η φετινή απονομή σημαδεύτηκε όμως και από τη σαρωτική νίκη του "Slumdog millionaire", που κατάφερε να κερδίσει και τα 4 βραβεία για τα οποία είχε προταθεί (Καλύτερη Δραματική Ταινία, Σκηνοθεσία, Σενάριο, Μουσική). Η ταινία του Danny Boyle ("The Beach" ,"Trainspotting) άφησε πίσω της τα "Τhe Curious Case Of Benjamin Button", "Frost/Nixon", "The Reader" και "Revolutionary Road". Τα δύο πρώτα μάλιστα, μαζί με το "Doubt", τα «φαβορί» των προγνωστικών, έφυγαν με άδεια χέρια παρά της 5 υποψηφιότητες που είχε το καθένα !
Την παράσταση έκλεψε όμως και ο Mickey Rourk που έκανε δυναμική επιστροφή με το "The Wrestler" του Αρονόφσκι και κέρδισε το βραβείο του Α' Δραματικού ανδρικού ρόλου. Στον Β' αντρικό ρόλο, το βραβείο απονεμήθηκε μεταθανάτια στον Heith Ledger, για την ερμηνεία του Joker στον «Σκοτεινό Ιππότη». Ο σκηνοθέτης του, Κρις Νόλαν, που παρέλαβε το βραβείο, δήλωσε πως «Όλοι όσοι δουλέψαμε με τον Χιθ στον "Σκοτεινό ιππότη" δεχόμαστε αυτό το βραβείο με ένα μίγμα θλίψης και απίστευτης περηφάνιας. Για όλους μας που είχαμε την τύχη να δουλέψουμε μαζί του και εκείνους που είχαν την τύχη να απολαύσουν την ερμηνεία του, θα λείψει για πάντα, αλλά δεν θα ξεχαστεί ποτέ».
Στις κατηγορίες κωμωδίας/μιούζικαλ, ως καλύτερη ταινία βραβεύθηκε το "Vicky Cristina Barcelona" του Woody Allen, το οποίο έλαχε ιδιαίτερης απήχησης και στη χώρα μας. Aν και δεν παρευρέθηκε στα βραβεία, τα οποία δεν «συμπαθεί» έτσι κι αλλιώς, φαίνεται πως ο Woody Allen επέστρεψε στην Αμερική και μάλιστα στην αιώνια αγαπημένη του, Νέα Υόρκη, για την επόμενη ταινία του. Για τον αντρικό ρόλο βραβεύτηκε ο Κόλιν Φάρελ με την «Αποστολή στην Μπριτζ», ενώ για τον γυναικείο η Σάλι Χόκινς για το «Τυχερή και Ευτυχισμένη» ("Happy-go-lucky"). Στις υπόλοιπες κατηγορίες βρίσκουμε το "Wall-E" ως καλύτερο κινούμενο σχέδιο, το «Βαλς με τον Μπασίρ» από το Ισραήλ για την κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας ενώ για το τραγούδι βραβεύτηκε ο Mπρους Σπρινγκστιν για το "The Wrestler". Τέλος, το τιμητικό βραβείο Cecil B DeMille απονεμήθηκε στον Steven Spielberg.
H απονομή, που πέρυσι επισκιάστηκε και ακυρώθηκε από την απεργία των σεναριογράφων, φέτος πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ενώ πάνω από 50 διάσημοι ηθοποιοί διετέλεσαν χρέη…παρουσιαστή! Ο Brad Pitt και η Αngelina Jolie, η Jennifer Lopez, η Drew Barrymore,ο Pierce Brosnan, η Sandra Bullock,ο Gerard Butler, η Glenn Close, η Susan Sarandon, ο Martin Scorsese, ο Sting, η Emma Thompson, η Renee Zellweger, ο Patrick Dempsey,ο Johnny Depp, η Cameron Diaz, η Salma Hayek, ο Dustin Hoffman ήταν μερικοί μόνο από αυτούς που περπάτησαν στο κόκκινο χαλί των Χρυσών Σφαιρών, των μοναδικών βραβείων που συνδυάζουν απονομές για τον κινηματογράφο αλλά και για την τηλεόραση. Των βραβείων που μεταδίδονται σε 60 χώρες του πλανήτη. Των βραβείων που αποτελούν μια πρώτη γεύση, ίσως και μια «πρόβλεψη» για το τι μέλλει γενέσθαι στα Όσκαρ. Έν αναμονή της 22ας Φεβρουαρίου λοιπόν…

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

Έκθεση φωτογραφίας με... ροή


Το Δέλτα του Αξιού, μία ξεχωριστή φυσική περιοχή, δίπλα ακριβώς στην πόλη της Θεσσαλονίκης, "πρωταγωνιστεί" σε έκθεση φωτογραφίας, την οποία οργανώνει ο Φορέας Διαχείρισης Δέλτα Αξιού-Λουδία-Αλιάκμονα και το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης. Την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009, στις 20:30, θα πραγματοποιηθούν τα εγκαίνια της έκθεσης με φωτογραφίες της Καίτης Παπαναούμ, στο καφέ – μπαρ «Ιδέες» (Βύρωνος 6, στη Διαγώνιο).
Στην έκθεση αυτή θα παρουσιαστεί μέρος της εργασίας της φωτογράφου, που δημιουργήθηκε επ’ ευκαιρία του φωτογραφικού διαγωνισμού «Δέλτα Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα: ένας άγνωστος θησαυρός», ο οποίος διοργανώθηκε από το Φορέα Διαχείρισης και από το Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης με στόχο την ανάδειξη και προβολή της περιοχής αυτής, αλλά και την ευαισθητοποίηση των δημιουργών και του ευρύτερου κοινού για τα προβλήματα και τις πιέσεις που αυτή αντιμετωπίζει.

Λίγα λόγια για την περιοχή
Η προστατευόμενη περιοχή Δέλτα Αξιού – Λουδία – Αλιάκμονα κατατάσσεται μεταξύ των πιο σημαντικών υγροτοπικών συστημάτων της Ελλάδας και της Ευρώπης. Σε αναγνώριση της οικολογικής αξίας της έχει περιληφθεί στον κατάλογο προστατευόμενων περιοχών NATURA 2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς επίσης και στον κατάλογο των υγροτόπων που προστατεύονται από τη Σύμβαση Ραμσάρ.
Τα όρια της ξεκινούν μερικά μόλις χιλιόμετρα έξω από το αστικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην περιοχή του Καλοχωρίου, όπου βρίσκονται οι εκβολές του Γαλλικού ποταμού και η λιμνοθάλασσα Καλοχωρίου, ενώ περιλαμβάνει ακόμη τα δέλτα των ποταμών Αξιός και Αλιάκμονας, τις εκβολές του Λουδία και τις Αλυκές Κίτρους.
Το σημαντικότερο ίσως –αν και οπωσδήποτε όχι το μοναδικό- περιβαλλοντικό «κεφάλαιο» της περιοχής είναι η σπάνια ορνιθοπανίδα που φιλοξενεί, με είδη όπως ο θαλασσαετός, η χαλκοκουρούνα, τα φοινικόπτερα, ο καλαμοκανάς και η αβοκέτα. Η προστατευόμενη περιοχή προσφέρει πολλές ευκαιρίες για βόλτα, παρατήρηση της άγριας φύσης, φωτογράφηση ή απλά απόδραση από την βουή της πόλης.

Ποια είναι η φωτογράφος
Η Καίτη Παπαναούμ γεννήθηκε στη Σιάτιστα. Σε ηλικία 11 χρόνων μετοίκησε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη. Παρακολούθησε μαθήματα Φωτογραφίας με δάσκαλο τον Βασίλη Καρκατσέλη και είναι ενεργό μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και της Λέσχης Φωτογραφίας και Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Έχει πραγματοποιήσει έξι ατομικές εκθέσεις φωτογραφίας στις πόλεις: Θεσσαλονίκη, Σιάτιστα και Κufstein της Αυστρίας. Παράλληλα, συμμετείχε σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στις πόλεις: Θεσσαλονίκη, Καβάλα, Βόλο, Ξάνθη, Πάτρα, Αλεξανδρούπολη, Λαύκος Πηλίου κ.α.
Πρόσφατα οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΩΡΙΩΝ εξέδωσαν ένα λεύκωμά της για την ιδιαίτερη πατρίδα της, με τίτλο « Σιάτιστα – Περιπλάνηση στο χθες και στο σήμερα».
Συνεργάζεται με το περιοδικό «Παράθυρο στην εκπαίδευση του παιδιού» με ψηφιακή φωτογραφία. Ταξιδεύει πολύ και συνδυάζει το ταξίδι με τη φωτογραφία.

Η ταυτότητα της Έκθεσης
Διάρκεια έκθεσης: 14 - 31 Ιανουαρίου 2009
Τόπος: Καφέ - μπαρ ‘’Ιδέες’’, Βύρωνος 6 (Περιοχή Διαγώνιος)
Ώρες επίσκεψης: Δευτέρα - Τρίτη: 12:00 – 16:00, Τετάρτη – Σάββατο: 12:00 – 01:00, Κυριακή: 20:00 – 01:00.

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Παράταση λειτουργίας σε έκθεση ψηφιδογραφίας


Παρατείνεται, ως τις 25 Ιανουαρίου, η λειτουργία της έκθεσης Ψηφιδογραφίας και Υαλογραφίας που φιλοξενείται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στο πλαίσιο της σειράς των παράλληλων εκδηλώσεων του Τελλογλείου με τίτλο «Προβολείς στους επαγγελματίες».
Στην έκθεση παίρνουν μέρος γνωστοί ψηφιδογράφοι και υαλογράφοι, καθώς και εκπαιδευόμενοι και σπουδαστές. Οι δημιουργοί παρουσιάζουν δείγματα της δουλειάς τους, έργα διαφορετικών τεχνικών με ποικίλα υλικά και οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να θαυμάσουν ψηφιδωτά και βιτρώ έργα τέχνης, αλλά και διακοσμητικά και χρηστικά αντικείμενα.
Η έκθεση πραγματοποιείται παράλληλα με την έκθεση «Ελλάδα και Τεχνολογία- Μια διαχρονική προσέγγιση».
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 9:00-14:00
Τετάρτη 9:00– 14:00 και 17:00-21:00
Σάββατο, Κυριακή: 10:00 -18:00
Πληροφορίες: Δ. Βενετούλια, τηλ. 2310 991611, 2310 991610

Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Η Αναστασία επιστρέφει στον Παράδεισο!


"Επιστροφή στον Παράδεισο" είναι ο τίτλος της νέας δουλειάς της Αναστασίας Ρεβή. Πρόκειται για μία «κωμωδία που μοιάζει με ελεγεία», μια ανατριχιαστικά διασκεδαστική ιστορία για την σκληρότητα του σήμερα που μοιάζει να είναι ίδια με εκείνη του χτες, όταν η ζωή σου γυρνά την πλάτη!
Η επιστροφή έχει ρίσκο - όπως η ζωή... ειδικά για όσους την γνωρίζουν από την “άλλη μεριά”, σε καμμένα σπίτια, ερείπια, συμμορίες, στα μνήματα και στα γκράφιτι του Bethnal Green, μιας φτωχής γετονιάς του ανατολικού Λονδίνου... Όταν αυτοί οι άνθρωποι συναντιούνται εξερευνούν τον παράδεισο με τον δικό τους κώδικα: NO MERCY
Μετά από μακρινή απουσία επιστρέφει στον τόπο του ο γοητευτικός και απροσπέλαστος Travis Flood ψάχνοντας επαφή με το ιδανικό παρελθόν και το διαφορετικό παρόν... περιπλανώμενος στο νεκροταφείο συναντά την νεαρή Rio η οποία ψωνίζει πελάτες και του δίνει ραντεβού σπίτι της...Ενα ραντεβού που μεταλάσσεται σε λαβύρινθο σειρήνων και αναμνήσεων μια και η Τorchie Sparks, μια εξίσου γοητευτική γυναίκα ανάμεσα στον αληθινό και στο φανταστικό κόσμο του πρίν και του τώρα, η γιαγιά της Rio, φτιάχνει τα συστατικά ενός απίθανου κοκτέηλ ζωής, βίας, θανάτου και νοσταλγίας...
Και λίγο πιο πέρα οι “Μαζορέτες” μια συμμορία άγριων κοριτσιών με tatoo χωρίς ταμπού, και με χρυσαφένιες μπότες, να χοροπηδούν πάνω στις ταφόπλακες περιμένοντας την επόμενη κίνηση...

Η ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΣ
Η Αναστασία Ρεβή ζει και εργάζεται στο Λονδίνο εδώ και 14 χρόνια. Είναι καλλιτεχνική διευθύντρια του Theatre Lab Company για το οποίο μεταφράζει και σκηνοθετεί σύγχρονα έργα. Οι παραστάσεις της χρησιμοποιούν το Θέατρο ως πλατφόρμα εκτόξευσης λόγου, αισθήσεων και κινήσεων.
Σχεδόν ένας χρόνος πέρασε από τότε που η παράσταση Velvet Scratch από το Theatre Lab Company του Λονδίνου, στα πλαίσια της ιδιαίτερα επιτυχημένης περιοδείας τους σε Ευρώπη και Αμερική, παρουσιάστηκε στην Αθήνα (Θέατρο Χώρα), στη Θεσσαλονίκη (Studio Vis Motrix), και στα Ιωάννινα.
Η επιτυχία της περσινής δουλειάς - τα εισιτήρια που εξαντλήθηκαν, το χειροκρότημα του κοινού, οι έξτρα παραστάσεις και οι εξαιρετικές κριτικές - ξαναφέρνουν την ανήσυχη σκηνοθέτιδα στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που αγαπά ιδιαίτερα, αυτή τη φορά στο Κρατικό Θέατρο, με μια ανατρεπτική παράσταση και με συντελεστές αξιώσεων.

Η ταυτότητα της παράστασης:
Χώρος: ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΜΟΝΗΣ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ
Διάρκεια: 30 Ιανουαρίου - 1 Μαρτίου (Τετάρτη- Κυριακή) ΄Ωρα 9 μ.μ., Τετάρτη, Σάββατο και στις 7 μ.μ.
Κρατήσεις: 2310 288000, www.ntng.gr

Ο Θηβαίος πιάνει... βάρδια


Τόσα χρόνια, μελωδίες… Τόσα χρόνια, λόγια που ακούμπησαν τις καρδιές μας… Τόσα χρόνια, συνεργασίες με μερικούς από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς των τελευταίων χρόνων…( Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Ανδρέου, Μάνος Ελευθερίου, Nicola Piovani…) Και ο κόσμος… που τον συνοδεύει πιστά σε κάθε νέα του προσπάθεια… Όλα συναντιούνται στη Βάρδια: Ο Χρήστος Θηβαίος, η «Γυναίκα», ο «Άμλετ της Σελήνης», η «Μικρή Πατρίδα» και το «Κόκκινο Θολό Φεγγάρι»….
Αλλά και οι «Πέτρινοι Κήποι», η τελευταία του δισκογραφική του δουλειά, με τραγούδια που αγαπήθηκαν στο πρώτο τους άκουσμα… (Εσύ η πόλη μου, Κι ας χαθείς, Κανείς δεν έρχεται, Μείνε… )
Εξέχον μέλος της γενιάς των τραγουδοποιών και ερμηνευτής σπάνιας ευαισθησίας, ο Χρήστος Θηβαίος διανύει τη δεύτερη δεκαετία του στην ελληνική δισκογραφία. Ξεκινώντας το 1994 με τους Συνήθεις Ύποπτους, ακολουθεί προσωπική διαδρομή από το 2000. Το Σεπτέμβρη του 2008 κυκλοφόρησε ο νέος του δίσκος «Πέτρινοι Κήποι».
Ο Χρήστος Θηβαίος έρχεται στη Θεσσαλονίκη για μία ακόμη βραδιά, στη μουσική σκηνή της Βάρδιας! Την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου στις 22:30, η Βάρδια θα γεμίσει μελωδίες!
Μαζί του όπως πάντα μια εξαιρετική παρέα μουσικών: Στα πνευστά ο Δημήτρης Γιαννόπουλος, μπάσο ο Πέτρος Βαρθακούρης, πιάνο-πλήκτρα ο Μάξιμος Δράκος, κιθάρες ο Απόστολος Λεβεντόπουλος και στα τύμπανα ο Γιάννης Αγγελόπουλος.
Βάρδια, Σερρών 15 - Κ. Τούμπα
Τηλέφωνο για κρατήσεις: 23 10 94 22 89
Τιμή εισόδου με ποτό: 20€

Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009

Πουτσίνι και Λα Μποέμ στην ΕΜΣ

Η Όπερα Θεσσαλονίκης παρουσιάζει τον Ιανουάριο (31) και τον Φεβρουάριο (1, 3, 5, 7) του 2009 και για πέντε παραστάσεις, την όπερα του Giacomo Puccini “La Boheme”, στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Στη νέα της αυτή παραγωγή, η Όπερα Θεσσαλονίκης συνεργάζεται για μια ακόμη φορά με την Αντιδημαρχία Πολιτισμού και Νεολαίας, συμπράττοντας με την Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Τη μουσική διεύθυνση έχει αναλάβει ο Έλληνας μαέστρος Μύρων Μιχαηλίδης.
Η σκηνοθεσία ανήκει στον νέο σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ευκλείδη. Τα σκηνικά υπογράφει ο Σωτήρης Στέλιος. Τον σχεδιασμό των κοστουμιών έχει αναλάβει η Αλεξία Θεοδωράκη, ενώ τις παραστάσεις φωτίζει η Κατερίνα Μαραγκουδάκη.
Συμμετέχει επίσης η Χορωδία Θεσσαλονίκης – Κλασσικοί Τραγουδιστές και η Παιδική Χορωδία του Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης υπό την διεύθυνση της Αγγελικής Κρίσιλα.
Στη διανομή της παράστασης συμμετέχουν διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι λυρικοί τραγουδιστές. Τον ρόλο της Mimi θα ερμηνεύσει η υψίφωνος Montserrat Martì, κόρη της παγκοσμίου φήμης λυρικής τραγουδίστριας Montserrat Caballé ενώ το ρόλο του Rodolfo ο διάσημος Αμερικανός τενόρος Richard Leech.

Σύνοψη
Όταν ο Henry Murger παρουσίαζε με επιτυχία στο Παρίσι το 1849 το θεατρικό του έργο «Σκηνές από τη ζωή των Μποέμ», σίγουρα δεν περίμενε πως το έργο αυτό με τα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, θα διεκδικούσε μία θέση στην αιωνιότητα ως το κύριο θέμα μιας όπερας. Της ομώνυμης όπερας του Πουτσίνι, «La Bohème».
Ο Τζιάκομο Πουτσίνι (1858-1924), είναι ίσως ο γνωστότερος ιταλός συνθέτης όπερας μετά τον Βέρντι, και όχι άδικα. Οι όπερες που έγραψε, η Τουραντότ, η Μαντάμ Μπάτερφλάυ, η Τόσκα, η Μανόν Λεσκώ και βέβαια η… Μποέμ, αποτελούν η κάθε μία απ’ αυτές, ξεχωριστά και εύοσμα άνθη στο μπουκέτο της μουσικής του δημιουργίας αλλά και προθήκη για το απαιτητικό είδος της οπερατικής γραφής.
Ο Πουτσίνι γράφει την «Μποέμ», αμέσως μετά το θρίαμβο της «Μανόν Λεσκώ» και την παρουσιάζει την 1η Φεβρουαρίου του 1896 στο θέατρο Ρέτζο του Τορίνο, υπό την διεύθυνση του Αρτούρο Τοσκανίνι. Το νέο έργο κερδίζει αμέσως το φιλόμουσο κοινό.
Στη «Μποέμ» ο ακροατής μεταφέρεται στο περιβάλλον του Παρισιού, κάπου κοντά στα 1830. Εκεί, μία συντροφιά νεαρών καλλιτεχνών, ζει, διασκεδάζει, δημιουργεί, και ερωτεύεται, ζώντας την κάθε στιγμή. Είναι οι ξέγνοιαστοι μποέμ, αστοί καλλιτέχνες, που προβάλλουν μία διαφορετική, ρομαντική και σίγουρα πιο αντισυμβατική αντίληψη για τη καθημερινότητα, αδιαφορώντας σε κάθε περίπτωση για οτιδήποτε άλλο εκτός από τη ζωή, τον έρωτα και την τέχνη τους. Είναι ο Ροντόλφο ο ποιητής, ο Μαρτσέλο ο ζωγράφος, η ασθενική Μιμή, ο Σονάρ ο μουσικός, ο Κολίνε ο φιλόσοφος, και η άστατη Μουζέτα.
Η μουσική της όπερας που διαρθρώνεται σε τέσσερις πράξεις, διακρίνεται για την αριστοτεχνική επιμέλειά της, τη λεπτεπίλεπτη επεξεργασία, τις επινοητικές ενορχηστρώσεις και το λυρισμό των μελωδιών, αναδεικνύοντας στο σύνολό της τη σκηνική δράση, μέσα από μία κινηματογραφική οπτική.



Οι συντελεστές:
Μουσική Διεύθυνση : Μύρων Μιχαηλίδης
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης
Σκηνογραφία: Σωτήρης Στέλιος
Κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί : Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Διδασκαλία χορωδίας : Αγγελική Κρίσιλα
Βοηθός Μαέστρου: Jean Christophe Charron

Διανομή:
Mimi : Montserrat Martì, Αντωνία Καλογήρου
Rodolfo : Richard Leech, Γιάννης Χριστόπουλος
Musetta : Ειρήνη Καράγιαννη, Σιρανούς Τσαλικιάν
Schaunard : Μανώλης Παπαδάκης
Marcello : Κύρος Πατσαλίδης
Colline : Χριστόφορος Σταμπόγλης, Κωνσταντίνος Ντότσικας
Parpignol: Δημήτρης Ναλμπάντης, Γιώργος Ιατρού
Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης
Χορωδία Θεσσαλονίκης – Κλασσικοί Τραγουδιστές
Παιδική Χορωδία Μουσικού Σχολείου Θεσσαλονίκης

Παραστάσεις:
31 Ιανουαρίου και 1,3,5 και 7 Φεβρουαρίου 2009
Κεντρική Σκηνή Θεάτρου Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Ώρα έναρξης: 20:30

Έργα Δεκουλάκου στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας

Δέκα χρόνια μετά τον θάνατο του Ηλία Δεκουλάκου, γνήσιου εκπροσώπου της πολυσυζητημένης γενιάς του ’60, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης παρουσιάζει στο Πολιτιστικό του Κέντρο στη Θεσσαλονίκη (Βασ. Όλγας 108) μεγάλη έκθεση του ζωγράφου, που αποτύπωσε με τη συμβολικά ανατρεπτική εικαστική γλώσσα του αλλά και με την προσωπική στάση ζωής του την πολιτική και την κοινωνική βία, καταγγέλλοντας με ωμό ρεαλισμό τη βαναυσότητα του ανθρώπου προς τον άνθρωπο και την κακοποίηση της φύσης από τον άνθρωπο.
Η έκθεση, που λόγω και της τρέχουσας συγκυρίας αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα, περιλαμβάνει έργα από τις δύο μαχητικές εκθέσεις του δημιουργού: «Ζωγραφική 1968-1973» και «Πλαστικό Σύνολο». Τα εγκαίνια θα γίνουν στις 29 Ιανουαρίου 2009.

Το... σκάνδαλο του '73
Ορισμένοι από τους πίνακες της πρώτης εκρηκτικής σειράς, που είχαν αναρτηθεί για να εκτεθούν το 1973 στην «Γκαλερί Αθηνών-Χίλτον», θεωρήθηκαν ακατάλληλοι μετά από επεισόδιο που δημιούργησε μία δασκάλα της εποχής, επειδή παρίσταναν γυμνά και «προσέβαλαν τη δημόσια αιδώ». Έτσι, ύστερα από την άρνηση του ζωγράφου να τους αποσύρει, αποκαθηλώθηκαν πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης, η οποία ωστόσο παρουσιάστηκε αργότερα στις «Νέες Μορφές» με μεγάλη απήχηση. Μέσα από τα εικονιζόμενα θέματα, όπως τα απαριθμεί ο ζωγράφος, που είναι ανθρώπινα μέλη, αρχιτεκτονικά μέλη, τοπία, αντικείμενα και φρούτα, ο Ηλίας Δεκουλάκος αντιπαρατίθεται με τον δικό του έντονα κριτικό τρόπο στους εικαστικούς μηχανισμούς των συνταγματαρχών και καταγγέλλει με οργή, θλίψη και δηκτική διάθεση την πολιτική καταπίεση εκείνης της εποχής στην Ελλάδα. «Η ψυχρή σύγχρονη αρχιτεκτονική παραπέμπει εύκολα σε κτίρια φυλακών. Οι νεκρές φύσεις υπονοούν μία τερατώδη κωμικοτραγική απειλή. Και το λαμπερό γυναικείο σώμα, όπως ευτελίζεται από τη διαφήμιση, γίνεται σύμβολο κάθε ανθρώπινου σώματος που ταπεινώνεται και απειλείται από τη βία. Όλες οι εικόνες αποπνέουν βία, πρώτα με το μέγεθός τους, δεύτερον με την επιδεικτική τους αποσπασματικότητα, τρίτον με τη σχεδόν απάνθρωπη τελειότητα της ζωγραφικής τους εκτέλεσης» σχολιάζει η ιστορικός της τέχνης Μάρθα-Έλλη Χριστοφόγλου στον κατάλογο που συνοδεύει την έκθεση.
Έτσι κι αλλιώς, ο Δεκουλάκος, αντιστεκόμενος μόνιμα «σε κάθε είδους συντηρητισμό ή ιδεολογικές προκαταλήψεις», θεωρούσε ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι «όχι μόνο μάστορας, αλλά στοχαστής και διανοούμενος». Απέρριπτε μεν τη στρατευμένη τέχνη, αυτοεπιτασσόταν όμως ενάντια στη διαστρέβλωση όλων των αξιών. Ο ίδιος έλεγε: «Έβλεπα όσα γίνονταν και βυθιζόμουν σε απογοήτευση. Τα αισθητικά προβλήματα δεν με συγκινούσαν πια. Θα σταματούσα να ζωγραφίζω ή θα έβρισκα έναν τρόπο να καταγράψω την πίκρα μου, την αγανάκτηση που ένιωθα. Για μένα η ζωγραφική ήταν η μόνη αντίσταση που άντεχα. Ήθελα να καταγγείλω κάθε μορφή βίας. Μορφή βίας ήταν και η δικτατορία».
Με δεδομένο ότι του απαγορευόταν η έξοδος από τη χώρα λόγω πολιτικών φρονημάτων, επιλέγει ως ‘πιστόλι’ τον αερογράφο ―«μια εύχρηστη συσκευή ψεκασμού χρώματος, που λειτουργεί με πεπιεσμένο αέρα, όπως τον ορίζει ο ίδιος»― και πυροβολεί από απόσταση στην επιφάνεια του τελάρου, παράγοντας φωτογραφικά στοιχεία αρτιότητας ενός σύγχρονου υπολογιστή και διατυπώνοντας ταυτόχρονα με την αφηρημένη τέχνη του ξεκάθαρα πολιτικά και κοινωνικά μηνύματα.
Η δεύτερη σειρά περιλαμβάνει έργα της περιόδου 1976-1978, μαζί με σπουδές της πενταετίας 1974-1978, που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 1979 στην πρωτοποριακή γκαλερί «Δεσμός». Πρόκειται για τις ωριμότερες στιγμές της στοχαστικής ζωγραφικής του Δεκουλάκου, που αμφισβητεί πλέον την ανάπτυξη της τεχνολογίας, παρατηρώντας την παραχάραξη των φυσικών στοιχείων, τη στρέβλωση της εικόνας του κόσμου και την επερχόμενη από το καπιταλιστικό σύστημα απειλή κατά της φύσης και του ανθρώπου. Ο Δεκουλάκος, παραμένοντας πολιτικοποιημένος καλλιτέχνης, στρέφεται πλέον στη «βία του ανθρώπου προς τη φύση», καταγγέλλοντας προφητικά την εξουσία των τεχνολογικών στοιχείων, την επερχόμενη σύγκρουση με τα φυσικά στοιχεία, τον εκφυλισμό, την ύπουλη συνήθεια.

Η αξία του έργου του
Η ιστορικός της τέχνης Μάρθα-Έλλη Χριστοφόγλου γράφει: «Στο κυρίως σώμα του Πλαστικού Συνόλου δεν υπήρχαν γυμνά για να σκανδαλίσουν ανύποπτους περαστικούς [...] Τα απλουστευμένα σύμβολα του Πλαστικού Συνόλου, φρούτα και σωλήνες, προϋπήρχαν στην έκθεση του 1973. Τα φρούτα μάλιστα είναι από τα μονιμότερα θέματα της ζωγραφικής του Δεκουλάκου. Πάντα μελετούσε εκ του φυσικού τα μήλα και τα αχλάδια, σαν ιδανικές φόρμες της φύσης, αλλά και σαν ζωγραφικά αρχέτυπα. Όσο πιο πολύ τα μελετούσε, τόσο οι μορφές τους γίνονταν πιο τέλειες και λιγότερο φυσικές. Ιδανικές, αλλά τεχνητές, σαν τις ψεύτικες εικόνες της διαφήμισης. Οι καρποί της φύσης έμοιαζαν με τεχνολογικά προϊόντα, σχεδόν στον ίδιο βαθμό με τους σωλήνες, που εξαρχής αντιπροσώπευαν το τεχνολογικό στοιχείο στην πιο καταπιεστική του εκδοχή (και θύμιζαν κάγκελα φυλακής)». Και συνεχίζει αλλού: «Τα μεταλλαγμένα φρούτα (ο όρος δεν υπήρχε τότε) διεκδικούν όπως μπορούν την παλιά τους ταυτότητα, η οποία όμως έχει αλλάξει εξαιτίας της τεχνολογίας και, εν μέρει, εξαιτίας της ζωγραφικής [...] Η πρώτη αίσθηση που προκαλούν τα έργα είναι ο θαυμασμός για την τέλεια μορφή τους, μαζί με ένα είδος αμηχανίας, που υπονομεύει την αθωότητα της αρχικής απόλαυσης. Η επιθετική παρουσία των αντικειμένων ανατρέπει γρήγορα την αρχική αίσθηση μιας γαλήνιας ισορροπίας, που προκαλούν οι λιτές, μινιμαλιστικές, σχεδόν αφηρημένες φόρμες και οι επιβλητικές διαστάσεις των έργων. Κάτι ύποπτο μοιάζει να κρύβεται πίσω από τη λεία τους επιφάνεια, κάτι που θυμίζει τα παλιότερα σχόλια του ζωγράφου για τη θανάσιμη ευημερία του σύγχρονου πολιτισμού, τους κινδύνους από τις υπερανάγκες και τις απειλές από τεχνολογικά θαύματα».

Ποιος ήταν ο Ηλ. Δεκουλάκος
Ο Ηλίας Δεκουλάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929. Η καταγωγή του ήταν από τα Λάγια της ανατολικής Μάνης. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1956. Από το 1960 έως το 1968 δίδαξε στη Σχολή Διακοσμητικών Τεχνών του Αθηναϊκού Τεχνολογικού Ομίλου (Δοξιάδη). Κατά το διάστημα 1969 έως 1972 δίδαξε σε ιδιωτικό εργαστήριο ελευθέρων σπουδών ζωγραφικής. Το 1982 εξελέγη τακτικός καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1988 δημοσιοποιώντας τους λόγους του. Το 1989 έγινε ομότιμος καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών.
Στις αρχές της εκθεσιακής του δραστηριότητας (δεκαετία του ’60) παρουσίασε μία εξπρεσιονιστικού τύπου αφηρημένη ζωγραφική. Σύντομα, όμως, επανήλθε στις λύσεις της παραστατικής ζωγραφικής, φτάνοντας ένα σκληρό είδος φωτογραφικού ρεαλισμού με έντονα κριτικό περιεχόμενο. Το 1979 θεματολογικά στρέφεται προς τον κριτικό σχολιασμό της αλλοτρίωσης που προκαλεί η τεχνολογία. Το 1984, στην 4η ατομική έκθεση έργων του, στην γκαλερί «Ώρα», παρουσίασε ζωγραφική, κατασκευές και βίντεο αρτ. Αργότερα στράφηκε στην τοπιογραφία με μία σειρά τοπία από τις δύο πατρίδες του, τη Μάνη και την Αθήνα. Εκτός από τις ατομικές εκθέσεις του, έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις, σε πανελλήνιες αλλά και διεθνείς διοργανώσεις, όπως στην Μπιενάλε Νέων καλλιτεχνών, στην Μπιενάλε Αλεξάνδρειας κ.ά. Έργα του παρουσιάστηκαν μετά τον θάνατό του, το 1998, σε ομαδικές εκθέσεις στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Μέγαρο Μουσικής, στο Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, στη Θεσσαλονίκη, στην Κωνσταντινούπολη, στο Ρέθυμνο, στην Πάτρα, στη Ρόδο, στην Ξάνθη.
«Σκέπτομαι ό,τι αισθάνομαι και αισθάνομαι ό,τι σκέπτομαι», έλεγε ο ίδιος. Το σίγουρο είναι ότι το δικό του παρόν είναι και δικό μας, αφού, όπως καταλήγει η ιστορικός της τέχνης Μάρθα-Έλλη Χριστοφόγλου, «δεν ταυτίστηκε, κατά βάθος, με καμιά επικαιρότητα, κοινωνική ή καλλιτεχνική. Είχε έναν τρόπο να παραβαίνει τόσο τις επικοινωνιακές συμβάσεις όσο και τις τεχνοτροπικές επιταγές της εποχής του, ίσως επειδή ο βαθύτερος στόχος του ήταν να προσεγγίσει κάτι διαχρονικό και παγκόσμιο, να μετέχει σε μία καθολικότητα, που είναι η πεμπτουσία της καλλιτεχνικής δύναμης».

Ωράριο λειτουργίας
Η έκθεση θα λειτουργεί με το εξής ωράριο: Τρίτη έως Πέμπτη, Σάββατο, Κυριακή 10:00 - 18:00, Παρασκευή 10:00 - 14:00 και 18:00 - 21:00, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Για ομαδικές επισκέψεις πρέπει να προηγείται συνεννόηση με το ΜΙΕΤ, τηλ. 2310 295.170-1.

Ο Διογένης Δασκάλου στην Αίγλη

ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΗ ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΙΖΑ;
ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ TOYS τα GOLDEN BOYS ;
ΠΟΙΟΣ ΦΩΝΑΞΕ ΣΤΟΝ ΓΑΛΛΟ-ΠΟΥΛΑ;
Ο ΤΟΜ ΤΖΟΟΥΝΣ ΤΙ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΤΟΝ DOW JONES ;
Τέσσερα ερωτήματα στα οποία δίνει απάντηση ο Διογένης Δασκάλου! Μετά τις εξαιρετικά επιτυχημένες παραστάσεις του με τους ΜONIE & MONIE CONNIENTE, το Δεκέμβριο στην ΑΙΓΛΗ, συνεχίζονται οι εμφανίσεις του έως την Παρασκευή 16 και το Σάβββατο 17 Ιανουαρίου 2009. Το πρόγραμμα ανοίγει στις 11 και είναι μια νέα παράσταση για μία νέα χρονιά.
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ;
ΚΑΛΑ ΧΟΝΤΡΟΥΓΕΝΝΑ ;
Ή ΚΑΛΑ ΦΤΩΧΟΥΓΕΝΝΑ ;
Πέντε πνευστά, περίεργα κρουστά, δύο κιθάρες ξυράφια, ένας ντανταϊστής σκηνοθέτης, ένας γκουρού στον ήχο, δύο ολόδροσα κορίτσια στο τραγούδι και ένας Διογένης σε ημίτρελη γιορτινή κατάσταση χαράς, σας περιμένουν για να γιορτάσετε μαζί την καυτή επικαιρότητα.
Για όσους λοιπόν έχουν 16 τη μικρή και 22 τη μεγάλη, η πίεση στις κρατήσεις έχει αρχίσει.
Για να προλάβετε τον τελευταίο χειμώνα πριν την καπνοαπαγόρευση.
Είσοδος με ποτό 20€, φιάλη κρασί από 70 €/αλκοόλ 140 €.

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

Λουκέτο στο Λευκό Πύργο λόγω... έλλειψης υπαλλήλων!


Κλειστός, για το κοινό, παραμένει ο Λευκός Πύργος, από τις 2 Ιανουαρίου. Έτσι, είναι αδύνατο για το κοινό να επισκεφθεί την έκθεση που λειτουργεί στο μνημείο-ταυτότητα της Θεσσαλονίκης. Ο λόγος είναι ότι δεν επαρκεί το προσωπικό φύλαξης.
Το άνοιγμα του Λευκού Πύργου στο κοινό, τον περασμένο Σεπτέμβριο, ήταν ένα πολύ σημαντικό γεγονός για τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο. Το μνημείο σύμβολο της πόλης μας έγινε ξανά επισκέψιμο μετά από πολλά χρόνια έπειτα από μία εξαιρετική προσπάθεια που κόστισε σχεδόν 2 εκ. ευρώ. Η έλλειψη προσωπικού, όμως, έβαλε λουκέτο στο μνημείο-μουσείο.Από τις 2 Ιανουαρίου ο Λευκός Πύργος παραμένει κλειστός καθώς έληξαν οι συμβάσεις των ωρομίσθιων υπαλλήλων που εργάζονταν ως φύλακες του μνημείου.
Σε επιστολή του προς τον Υπουργό Πολιτισμού, Μιχάλη Λιάπη, ο νομάρχης Θεσσαλονίκης, Παναγιώτης Ψωμιάδης, ζητά από τον Υπουργό να πράξει τα δέοντα για να ανοίξει και πάλι τις πόρτες του ο Λευκός Πύργος.
Ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης επισημαίνει ότι περίπου 500 άτομα ημερησίως επισκέπτονταν το μνημείο μέχρι το τέλος του έτους. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης με την επιστολή του καλεί το Μιχάλη Λιάπη να πράξει τα δέοντα ως αρμόδιος Υπουργός και να λειτουργήσει και πάλι ο Λευκός Πύργος ως μουσειακός χώρος. Ο κ. Ψωμιάδης καταλήγει τονίζοντας ότι το φαινόμενο των κλειστών μουσείων και αρχαιολογικών χώρων πλήττει την αξιοπιστία των φορέων και την εικόνα της πατρίδας μας.

H φωτογραφία από την έκθεση του Λευκού Πύργου είναι του Νώντα Στυλιανίδη, από το Photoreportage