Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Κρατικά βραβεία αλά... Όσκαρ

Ευρεία επιτροπή για την επιλογή των ταινιών που θα κερδιζουν τα κρατικά βραβειά ποιότητας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ζητά η πολιτική εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα πολιτισμού, Μαρία Δαμανάκη. Με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού Πολιτισμού, Μιχάλη Λιάππη, σύμφωνα με την οποία διαχωρίζονται τα κρατικά βραβεία από το Φεστιβάλ, η κ. Δαμανάκη δήλωσε τα εξής:
"Δεν κρίνω τις ταινίες που κέρδισαν ή δεν κέρδισαν τα κρατικά βραβεία κινηματογράφου. Δεν έχω αυτή την αρμοδιότητα. Όμως η συζήτηση που γίνεται, με αφορμή την χθεσινή απονομή, αναδεικνύει μια μεγάλη ανάγκη: Την ανάγκη να αναδιοργανωθεί πλήρως ο θεσμός. Ο διαχωρισμός των Κρατικών Βραβείων από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που εξήγγειλε ο υπουργός Πολιτισμού, είναι θετική ιδέα, αλλά δεν αρκεί. Το κύριο είναι ο εκδημοκρατισμός του θεσμού.
Μέχρι σήμερα, η κριτική επιτροπή που αποφασίζει για τα βραβεία είναι 50μελής. Από αυτούς, οι 15 διορίζονται από τον υπουργό. Οι επιλογές του σημερινού υπουργού περιελάμβαναν πράγματι και πρόσωπα κύρους, αλλά δεν υπήρξαν πάντοτε ευτυχείς. Χρειάζεται η αποφασιστική διεύρυνση του αριθμού των μελών της κριτικής επιτροπής, ώστε να συμμετέχουν και να ψηφίζουν όλοι όσοι αποδεδειγμένα προσφέρουν στον κινηματογραφικό χώρο. Έτσι, το ενδεχόμενο χειραγώγησης των αποτελεσμάτων από οποιονδήποτε θα αποτραπεί εκ των προτέρων. Υπάρχει και διεθνής εμπειρία, που είναι αξιοποιήσιμη".

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Οι δέκα μέρες του Φεστιβάλ


Γράφουν οι ΜΟΝΙΚΑ ΚΟΥΡΟΥΦΕΞΗ και ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΩΤΤΑΣ

Η αυλαία έπεσε και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου για 49η φορά ανανέωσε το ραντεβού του με Έλληνες και ξένους θαυμαστές για το χρυσό ιωβηλαίο του. Σε έναν χρόνο, θα έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα μαγικό ταξίδι στον χώρο του κινηματογράφου.
Το φαντασμαγορικό θέαμα όπου όλοι περιμέναμε, άρχισε στις 14 Νοεμβρίου, με την παρουσία του Προέδρου της Βουλής Δημήτρη Σιούφα.
Το φεστιβάλ τίμησε τον ξενιτεμένο κινηματογραφιστή Μάνο Ζαχαρία για την προσφορά του στον κινηματογράφο, την μεγάλη συνοσφορά στον χώρο, η οποία ξεκίνησε από την πατρίδα του, την Ελλάδα.
Επίτιμοι καλεσμένοι στο Φεστιβάλ, ήταν ο γνωστός σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν όπου είχαμε την τιμή να μας χαρίσει τη νέα του ταινία «W». Επίσης παραβρέθηκε και ο γνωστός συνθέτης-τραγουδιστής Εμίρ Κουστουρίτσα.
Πληθώρα ελληνικών και ξένων κινηματογραφικών ταινιών είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν όσοι βρέθηκαν στους χώρους του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη, με χαμηλό κόστος, αφού οι τιμές των εισιτηρίων κυμαίνονταν από 5 ως 8 ευρώ.
Όσοι επιθυμούσαν βέβαια να αγοράσουν αναμνηστικά αξεσουάρ μπορούσαν να απευθυνθούν στην αίθουσα πωλήσεων. Οι τιμές στα αξεσουάρ αρχίζουν κυμαίνονταν από 2 έως 30 ευρώ.

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Βερβερίδη και της Motionteam και υπόκειται σε καθεστώς copyright

Ο Χρυσός Αλέξανδρος στον Κιτάνο


Γράφει η ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΟΥ

«Δε γνωρίζω πάρα πολλά πράγματα για την Ελλάδα, ωστόσο γνωρίζω καλά ότι είναι μια χώρα με μακραίωνη παράδοση, που έθεσε τις βάσεις του δυτικού πολιτισμού και ανέδειξε σπουδαίους φιλοσόφους όπως ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, αλλά και μαθηματικούς όπως ο Πυθαγόρας. Για το λόγο αυτό, η σημερινή βράβευση αποτελεί μια ιδιαίτερα μεγάλη τιμή για μένα".
Ήταν τα πρώτα λόγια του Ιάπωνα δημιουργού και ηθοποιού Τακέσι Κιτάνο, με το που πήρε στα χέρια του τον Χρυσό Αλέξανδρο τον οποίο και παρέδωσε ο προέδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Χωραφάς.
Ο Ιάπωνας δημιουργός δήλωσε με σεμνότητα ότι το συγκεκριμένο βραβείο έχει ξεχωριστή αξία για τον ίδιο. "Με κάνει να αισθάνομαι λίγο περίεργα, καθώς δεν νομίζω ότι είμαι τόσο σπουδαίος ώστε να αξίζω μια τέτοια τιμή από την Ελλάδα. Αυτό το βραβείο μου δίνει κίνητρο, προκειμένου να συνεχίσω να δημιουργώ ταινίες, με την ελπίδα ότι μελλοντικά θα επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη με μια νέα ταινία, για την οποία και θα κερδίσω ένα ακόμη βραβείο», είπε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια ακολούθησε η προβολή της τελευταίας ταινίας του δημοφιλούς κιμηματογραφιστή Τακέσι Κιτάνο, "Ο Αχιλλέας και η Χελώνα", η οποία αφηγείται την ιστορία του Ματσίζου, ενός ερασιτέχνη ζωγράφου. Ο Κιτάνο συνδυάζει απολαυστικά το χιούμορ και το συναίσθημα, σχολιάζοντας με τον τρόπο του την εμμονοληπτική ανάγκη του δημιουργού για καταξίωση.
Στο τέλος της προβολής ο Τακέσι Κιτάνο προθυμοποιήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις θεατών.

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Βερβερίδη και της Motionteam και υπόκειται σε καθεστώς copyright

Ματιές στα Βαλκάνια


Γράφει η ΧΡΥΣΑ ΔΑΓΟΥΛΑ

«Άρωμα» Βαλκανίων στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και φέτος, με το ειδικό τμήμα του φεστιβάλ «Ματιές στα Βαλκάνια», που είναι εδώ για 15η χρονιά, και συγκεντρώνει την αθρόα προσέλευση του κοινού. Ο σύγχρονος τουρκικός κινηματογράφος βρίσκεται στο επίκεντρο και φέρνει το ελληνικό, και όχι μόνο, κοινό ένα βήμα πιο κοντά στις ταινίες καταξιωμένων δημιουργών της γείτονος. Η «Βαλκανική πλευρά» του φεστιβάλ όμως αναδυκνείται και μέσα απο το βαλκανικό πανόραμα αλλά και απο το νέο αίμα του ρουμάνικου σινεμά, που δίνει το παρών με ταινίες μικρού μήκους.
Τα Βαλκάνια, ο τόπος αυτός με την εμφανώς διακριτή ταυτότητα και κουλτούρα, η σύγχρονη πραγματικότητα, η πρόσφατη ιστορία του αλλά και το «αποτύπωμα» της στο σήμερα, αναδύονται μέσα απο μια σειρά ταινιών στη μεγάλη οθόνη. Το τμήμα του φεστιβάλ, και ο υπέυθυνος αυτού Δημήτρης Κερκινός, αποφάσισαν να συμπεριλάβουν το αφιέρωμα στον τούρκικο κινηματογράφο, ένα αφιέρωμα που διακρίνεται για την ποικιλία θεμάτων, για τις νέες προτάσεις στη φόρμα και στην τεχνική και όχι μόνο. Οι εξαιρετικές κριτικές και η εύνοια του κοινού, έρχονται να προστεθούν σε αυτά. Θα παρουσιαστούν οκτώ νέες ταινίες, σκηνοθετών της γενιάς του '90 αλλά και των νεότερων. Με θεματολογία που μας φέρνει πιο κοντά στην γειτονική χώρα, με εικόνες απο τον πολιτισμό της αλλά και με μια ιδιαίτερη κινηματογραφική αφήγηση, ο τούρκικος κινηματογράφος τραβάει τα βλέμματα. Τα ονόματα των Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν, Γιεσίμ Ουστάονγλου και Σεχίμ Καπλάνογλου, είναι αυτά που ξεχωρίζουν. Πιο συγκεκριμένα, το κοινό θα έχει τη δυνατότητα, για λίγες μέρες ακόμη, να δει τις εξής ταινίες:
* Το Κουτί της Πανδώρας, Γιεσίμ Ουστάογλου, (Τουρκία)
* Το Γάλα, Σεμίχ Καπλάνογλου
* Είσαι ο Μάρλον μου και ο Μπράντο μου, Χουσεγίν Καράμπεϊ
* Καβούκι, Ουγιγκάρ Ασάν, (Τουρκία)
* Φθινόπωρο, Εζκάν Αλμπέρ, (Τουρκία)
* Τα χαμένα τραγούδια της Ανατολίας, Νεζί Ουνέν, (Τουρκία)
* Τρεις Πίθηκοι, Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν, (Τουρκία)
* Η Τελεία, Νερβίς Ζαϊμ, (Τουρκία)
* Το Κουτί της Πανδώρας, Γιεσίμ Ουστάογλου, (Τουρκία)
Οι ταινίες αυτές θα είναι υποψήφιες για το Βραβείο Κοινού του τμήματος, που συνοδεύται και απο το χρηματικό έπαθλο των 2000 ευρώ.
Το αφιέρωμα αυτό θα περιλαμβάνει και μία έκδοση πολύπτυχου, απο μια συζήτηση για τον τούρκικο κινηματογράφο αλλά και απο μια συναυλία με το συγκρότημα Nezih Unen. (21/11, 22.00, Αποθήκη Γ').

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Βερβερίδη και της Motion Team και υπόκειται σε καθεστώς copyright

Η μανία των σινεφίλ και ένας... χωρισμός

Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΤΖΟΥΚΗ

Καθημερινά άπειρος κόσμος και κοσμάκης... διάσημος και μη, πάει για να παρακολουθήσει μία από τις κινηματογραφικές ταινίες ή τα ντοκιμαντέρ που προβάλλονται από τις, καταπληκτικά και με άψογο στυλ διακοσμημένες, αίθουσες. Επικρατεί το αδιαχώριστο, τόσο μέσα στις αίθουσες όσο και έξω από το κτίριο, στα café, στο διάδρομο ακόμη και στις τουαλέτες!
Επεισόδια δημιουργούνται μέσα στις αίθουσες από τους 'φανατικούς' του κινηματογραφικού φεστιβάλ. Θέλουν να παρακολουθήσουν όπως και νά'χει το έργο για το οποίο έχουν προσέλθει και πιάνονται στα χέρια για μια θέση.
Συγκεκριμένα, ένα από τα έργα που 'έσπασε' τα ελληνικά κινηματογραφικά ταμεία πέρυσι σε όλες τις αίθουσες είναι το "Μόλις χώρισα". Την ίδια καταπληκτική εξέλιξη είχε και στις αίθουσες του ΟΛΥΜΠΙΟΝ. Πρόκειται για μια κωμωδία η οποία ξεπερνά τα όρια του λογικού γέλιου... Τόσο οι πρωταγωνιστές όσο και οι β' σε ρόλο ηθοποιοί (συμπρωταγωνιστές)έδωσαν στην κυριολεξία ρεσιτάλ. Έδειχναν να το απολαμβάνουν τόσο οι ίδιοι τους όσο και εμείς την ώρα που το ξαναπαρακολουθούσαμε. Ήταν πραγματικά αληθινές ερμηνείες. Ούτε καν σε θέατρο τόση ζωντάνια!
Η πλοκή: Ηλέκτρα είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Την ημέρα των γενεθλίων της και ενώ οι φίλοι της ετοίμαζαν πάρτι-έκπληξη, ήρθε και χτύπησε την πόρτα της το κακό. Με ένα μήνυμα στον τηλεφωνητή, ο Πέτρος της ανακοινώνει ότι θέλει να χωρίσουν. Το μήνυμα το ακούν όλοι οι φίλοι της εκτός από την ίδια, που λείπει. Αποφασίζουν να της κρύψουν το συμβάν για να γιορτάσουν πρώτα τα γενέθλιά της. Έτσι, ξεκινούν και όλες οι παρεξηγήσεις της Ηλέκτρας με τους φίλους της: τη Μαίρη και το Δημήτρη (της Μαίρης), τη Λου, το Μήτσο, και τη μαμά της. Την κατάσταση περιπλέκουν ένας Ισπανός, ο Βίτορ, τυχαία νυχτερινή γνωριμία της Λου, μια ακάλεστη ταπεργούμαν, η Τιτίκα Καρλατήρα, κι ένας πιτσαδόρος.
Είναι καταπληκτική επιλογή.
Κατευθυνθείτε όλοι!!!

Οι... ευθύνες του Τακέσι Κατάνο


Γράφουν οι ΑΝΗ ΦΑΡΜΑΝΙΑΝ και ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΤΛΑΚΙΔΗΣ

«Η κατάσταση στην ιαπωνική τηλεόραση είναι πολύ άσχημη. Σε αντίθεση με τα μεγάλα τηλεοπτικά δίκτυα του εξωτερικού, τα ιαπωνικά κανάλια δεν ενδιαφέρονται να δημιουργήσουν καινούργια προγράμματα. Αναπαράγουν παρόμοια προϊόντα εδώ και χρόνια. Στενοχωριέμαι διότι έχω και εγώ ευθύνη. Το τηλεοπτικό πρόγραμμα Το Κάστρο του Τακέσι ίσως λειτούργησε ως πρότυπο για τα σημερινά προγράμματα ποικίλης ύλης. Δεν διαμαρτύρομαι για την κατάσταση της ιαπωνικής τηλεόρασης, διότι ξεκίνησε εν μέρει από τα δικά μου προγράμματα».

Λόγια του Τακέσι Κατάνο. Στη συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στην αποθήκη Γ στο λιμάνι στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, ο Ιάπωνας ηθοποιός και σκηνοθέτης, μίλησε για την νέα του ταινία "Ο Αχιλέας και η Χελώνα" και αναφέρθηκε στο συμβολισμό του παράδοξου του Ζήνωνα και στην μάταια προσπάθεια του ήρωα του να αγγίξει την επιτυχία και την αναγνώριση.
«Το παράδοξο του Ζήνωνα δεν αναφέρεται μόνο στην τέχνη, αλλά και στις ανθρώπινες σχέσεις και τα διλήμματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητα μας. Η σχέση του Αχιλλέα και της χελώνας παραπέμπει στη σχέση ανάμεσα στο να επιδίδεσαι σε μια ανούσια αναζήτηση, αντί να εκτιμάς αυτό που πραγματικά μπορείς να αποκτήσεις στη ζωή. Αυτό εφαρμόζεται και στον κινηματογράφο. Αν μόνο θεωρητικολογείς για τον κινηματογράφο χωρίς να έχεις πατήσει το πόδι σου στο πλατό, αντιμετωπίζεις ανάλογες καταστάσεις», ανέφερε χαρακτηριστικά . Εξέφρασε την ανησυχία του για την σημερινή εμπορευματοποίηση της τέχνης: «Σήμερα η αξία ενός έργου τέχνης “κατασκευάζεται” από τη διαφήμιση, το marketing και γενικότερα την προβολή του στην παγκόσμια αγορά», πρόσθεσε. Ο Τακέσι Κατάνο τιμήθηκε, από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, με τον Χρυσό Αλέξανδρο.

Να σπάσουμε το πέπλο της σιωπής


Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ

«To βιβλίο και η ταινία φέρνουν στην επιφάνεια μια πραγματικότητα που δυστυχώς υπάρχει, ένα θέμα που δύσκολα αγγίζεται και συζητιέται». Με αυτά τα λόγια, η Αθηνά Καρτάλου άρχισε την παρουσίαση του βιβλίου Carousel της Σοφίας Σωτηρίου, στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Σταμάτη Τσαρουχά που προβάλλεται στο 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Η Αθηνά Καρτάλου η οποία είναι η υπεύθυνη των εκδόσεων του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θέλησε επίσης να δείξει πόσο σημαντικό ρόλο έχει το συγκεκριμένο φεστιβάλ στα προβλήματα της καθημερινότητας και πώς μπορεί να επειρεάσει την κοινωνία λέγοντας πως «το Φεστιβάλ εκτός από μία γιορτή του κινηματογράφου με λαμπερές προσωπικότητες, θίγει μέσω της τέχνης του σινεμά τέτοιου είδους προβλήματα, με στόχο να αλλάξει κάτι».
Η ηθοποιός Καλλιόπη Ευαγγελίδη, διαβάζοντας κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο θέλησε θίξει το πρόβλημα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης αναφέροντας πως δεν θα πρέπει να αφήνει κανέναν αδιάφορο. Παίρνοντας πάσα από αυτήν την αναφορά η Ράνια Βατσκάλη, εκπρόσωπος του Χαμόγελου του Παιδιού τόνισε την ανάγκη αφύπνισης της κοινής γνώμης για τέτοια σημαντικά προβλήματα.
Ο σκηνοθέτης Σταμάτης Τσαρουχάς υπογράμμισε πως «ήξερα ότι θα αντιμετώπιζα δυσκολίες στην προώθηση της ταινίας, αλλά ήθελα να σπάσω το πέπλο της σιωπής που καλύπτει το πρόβλημα, σε μια προσπάθεια να συμβάλω με τον τρόπο μου στον περιορισμό του και γι΄αυτό ελπίζω το κοινό να αγκαλιάσει τόσο το βιβλίο, όσο και την ταινία».
Η συγγραφέας, σεναριογράφος και ηθοποιός Σοφία Σωτηρίου, εξήγησε ποιά ήταν η αφορμή για να γράψει το Carousel λέγοντας «τo ερέθισμα υπήρξε χρόνια πριν και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως στο μέλλον θα θίξω αυτό το ζήτημα. Ένιωσα λοιπόν ότι ήρθε η στιγμή να μιλήσω σε ανθρώπους που βίωσαν τέτοιες εμπειρίες, για να νιώσουν ότι δεν είναι μόνοι».

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Βερβερίδη και της Motionteam και υπόκειται σε καθεστώς copyright

Μέση Ανατολή και σινεμά


Γράφει η ΜΑΡΚΕΛΑ ΑΛΕΞΙΟΥ

Μπορούν οι κινηματογραφιστές της Μέσης Ανατολής να αποστασιοποιηθούν από την πολιτική κατάσταση; Υπάρχει αλήθεια στο σινεμά; Αυτό ήταν το σημείο αναφοράς και το μείζον ερώτημα της ανοιχτής συζήτησης με θέμα «Διάσπαση και ενότητα»: Ο κινηματογράφος στη Μέση Ανατολή που έλαβε χώρα την Τρίτη 18 Νοεμβρίου στην αίθουσα Σταύρος Τορνές στο πλαίσιο του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
«Οι εξουσίες χωρίζουν τους ανθρώπους, ορίζουν ποιοι είναι οι εχθροί τους, τους παρέχουν τα φονικά μέσα και γίνονται εν τέλει αντίπαλοι τους. Η εξουσία είναι ακριβώς αυτό που ορίζει και η ετυμολογία της , έξω δηλαδή από την ουσία», υποστήριξε από τη φιλοσοφική του σκοπιά ο καθηγητής Ιστορίας στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ Dr. Hassan Badaway. Συνέχισε λέγοντας πως « η αλήθεια είναι κάτι διαφορετικό από την πραγματικότητα. Η αλήθεια της Μέσης Ανατολής συνάδει με την άποψη ότι υπάρχει ένας Θεός, μία φυλή ένας άνθρωπος. Και το σινεμά ακριβώς έρχεται να ανατρέψει την απεικόνιση του κατεστημένου και να περάσει στην προβολή του ανθρώπου πέρα από το χρώμα, τη φυλή και το δόγμα». Είναι ουσιαστικά ένας αγώνας ακροτήτων, ανάμεσα στην πίστη και την απιστία, στο δογματισμό και στον αδογματισμό.
Από την πλευρά της η σκηνοθέτις της ταινίας Salt of this sea , Annemarie Jacir(φωτογραφία), ανέφερε ότι δουλεύει με βάση το ένστικτό της για να κάνει ταινίες που αφορούν τον κόσμο. «Νιώθω χρέος απέναντι στην πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι στη Γάζα, που δεν έχουν ρεύμα και νερό , που πεθαίνουν από την πείνα», τόνισε η Jaric, η οποία βιώνει ακόμη εμπειρίες προσφυγιάς..
Παρούσα στο αφιέρωμα για τον Κινηματογράφο στη Μέση Ανατολή ήταν και η Κύπρος. Για τον σκηνοθέτη της ταινίας «Ακάμας», Πανίκκο Χρυσάνθου, η Κύπρος είναι μια μικρογραφία της Μέσης Ανατολής, όπου η σύγκρουση ήταν αποτέλεσμα του φανατισμού, του εθνικισμού και της ανθρώπινης φιλοδοξίας. « Είναι σκληρό να κάνεις ταινίες που αγγίζουν ταμπού. Σε μια κοινωνία όπου υπάρχει πολιτικό πάθος το να κάνεις κριτική και να μιλάς για ειρήνη προκαλεί εχθρότητες». Δεν είναι και ότι πιο εύκολο ο Τουρκοκύπριος Ομέρης να παλεύει ενάντια στον παραλογισμό του εθνικισμού, να προσπαθεί να τον τσακίσει, για να διατηρήσει τη σχέση του με την Ελληνοκύπρια αγαπημένη του..
«Δεν ξέρω τι είναι η πραγματική αλήθεια. Πιστεύω ότι η κριτική ξεκινά από την προσωπική μου υποκειμενική οπτική γωνία» , σημείωσε ο Ισραηλινός κριτικός κινηματογράφου Dan Fainaru όταν ρωτήθηκε για το κατά πόσον η κριτική του επηρεάζεται από την πολιτική κατάσταση.
«Σημείο αφετηρίας για μια ταινία είναι η υποκειμενική αντίληψη της πραγματικότητας που έχει ο καθένας μας». Ο Ισραηλινός παραγωγός υποστήριξε ότι δεν θα έκανε κάτι που θεωρεί απαράδεκτο και τόνισε ότι βάζει όρια στη δουλειά του.

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Βερβερίδη και της Motionteam και υπάγεται σε καθεστώς copyright

Το Φεστιβάλ με τα μάτια τριών οπαδών του


Γράφει η ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΟΥΔΑΚΗ

Με σημαντικούς προσκεκλημένους, ταινίες από όλο τον κόσμο, ενδιαφέροντα masterclass, παράλληλες εκδηλώσεις και συναυλίες, το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι για άλλη μια φορά το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς. Με παρουσίες όπως του -δυο φορές- βραβευμένου με Όσκαρ Όλιβερ Στόουν, του ηθοποιού Γουίλιαμ Νταφόε πρωταγωνιστή του Αγγελόπουλου αυτήν τη φορά, αλλά και συνεργάτη του Στόουν στο Platoon, τους βραβευμένους Βέλγους δημιουργούς αδελφούς Ζάν Πιέρ και Λίκ Νταρντέν, τον Ιάπωνα σκηνοθέτη και ηθοποιό Τακεσι Κιτάνο και πολλούς ακόμα καταφέρνει να είναι κέντρο προσοχής στην περιοχή τον Βαλκανίων αλλά και να αποκτά σιγά σιγά αλλά σταθερά έδαφος στα μεγάλα events της Ευρώπης.
Φέτος όμως το ενδιαφέρον μου το κέντρισαν οι άγνωστοι πρωταγωνιστές αυτής της μεγάλης γιορτής του κινηματογράφου και της εικόνας. Καθώς περίμενα στην σειρά για να μπορέσω να παρακολουθήσω το masterclass των Ζάν Πιέρ και Λίκ Νταρντέν είχα την ευκαιρία να γνωρίσω άτομα με πάθος που δεν βρίσκονταν εκεί απλά για να βρίσκονται. Όσο τους άκουγα να μιλάνε και να ανταλλάζουν απόψεις για το μεγαλύτερο πάθος τους τον κινηματογράφο τόσο πιο πολύ ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο του κινηματογράφου μέσα από τα μάτια νέων παιδιών που δεν έχουν ακόμα απογοητευτεί η παγιδευτεί ανάμεσα σε αυτό που θέλω να πω και σε αυτό που πρέπει να πω. Την ευκαιρία να τον ανακαλύψω μέσω μιας συνέντευξης μου την έδωσαν τρία παιδιά σπουδαστές σκηνοθεσίας και σεναριογραφίας.
Ο Γιώργος Αγγελάκος, ο Αλέκος Σπανός σπουδάζουν σκηνοθεσία στην σχολή ΚΑΤ στην Αθήνα μαζί με τον Κώστα Γιάννη που σπουδάζει σεναριογραφία και είναι το κλειδί που θα μας ανοίξει την πόρτα του μαγικού κόσμου του κινηματογράφου.
Ποια είναι η γνώμη σας για το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου?
ΑΛΕΚΟΣ Από παρουσίες φέτος πιστεύω είναι μια από τις καλύτερες χρονιές του Φεστιβάλ αλλά από θέμα ταινιών πιστεύω ότι η περσινές προβολές είχαν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Χωρίς αυτό βέβαια να προδιαγράφει κάτι, σε μια τέτοια διοργάνωση παίζουν πολλά σημασία, από θέμα προγραμματισμού πάει καλά φέτος, σε κάτι που πέρσι υστερούσαν είναι αλήθεια. Αλλά βέβαια είναι ακόμα νωρίς, έχουμε ακόμα μπροστά μας καιρό… Και σίγουρα οι τελευταίες μέρες θα είναι πολύ σημαντικές.
ΚΩΣΤΑΣ Σε θέμα οργανώσεις πιστεύω ότι πέρσι με φέτος είναι κοντά τα πράγματα, με κάποια σίγουρα βήματα μπροστά. Συμφωνώ και εγώ στο θέμα ταινιών πέρσι ήταν λίγο πιο μπροστά αλλά και φέτος υπάρχει ένα τρομερά καλό επίπεδο.
Θα μείνετε στη Θεσσαλονίκη όλη την εβδομάδα για το Φεστιβάλ;
ΚΩΣΤΑΣ Ναι φυσικά όλοι σχεδόν οι συμφοιτητές μας έχουν ανέβει.. Αν δεν στηρίξουμε εμείς πρώτοι αυτό τον θεσμό ποιος θα τον στηρίξει. Αν θέλουμε να συνεχίσουν να γίνονται τέτοιες διοργανώσεις στην Ελλάδα πρέπει να τις στηρίζουμε όμως. Γι αυτό λέω σε όλα τα παιδιά που αύριο μεθαύριο θέλουν να ζήσουν από αυτό το επάγγελμα, να αναγνωριστούν κι ολας να δίνουν σημασία σε όλα αυτά τα γεγονότα και όχι μόνο το Φεστιβάλ υπάρχουν πολλές άλλες εκδηλώσεις ούτε τόσο διαφημισμένες που πασχίζουν για την επιβίωση τους.
Ποια παρουσία ξεχωρίζεται εσείς φέτος στο Φεστιβάλ;
ΑΛΕΚΟΣ Για μένα αυτός που ξεχωρίζω είναι ο Oliver Stone. Περίμενα πολύ καιρό να έρθουν οι συγκυρίες έτσι στην ζωή μου για να μπορέσω να κάτσω όλες τις μέρες του Φεστιβάλ γιατί τις άλλες χρονιές πηγαινοερχόμουν. Τώρα είμαι ακόμα πιο χαρούμενος που θα χω την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα masterclass από έναν μεγάλο δημιουργό. Ίσως όχι αγαπημένο μου αλλά με ένα τόσο μεγάλο έργο και παρελθόν που σέβομαι τρομερά την δουλειά του. Ταινίες όπως οι Νίξον, Εβίτα είναι ταινίες που εμένα προσωπικά μαρεσαν, της χάρηκα όπως και άλλες δικές του.
ΓΙΩΡΓΟΣ Σίγουρα και εμένα ο Ολιβερ Στοουν είναι το όνομα που ξεχωρίζω. Με μια τεράστια πορεία. Όμως ξεχωρίζω τους αδελφούς Dardenne που δεν κατάφερα να μπω μέσα στο masterclass λόγο της τεράστιας ουράς που είχαμε μπροστά μας, όπως γνωρίζεις. Πιστεύω να μπορέσω να τους συναντήσω σε κάποια εκδήλωση. Όπως φυσικά και τον Jobson που περιμένουμε με αγωνία να σταθούμε στην ουρά το Σάββατο . Και θα ταν πραγματικά άδικο να μην πω, αν και μου ζήτησες ένα, και τον Santaolalla που τον θεωρώ μεγάλο καλλιτέχνη και τιμή μας που θα ναι εδω, και αν και πολύ μπορεί να πιστεύουν ότι δεν είναι ακριβώς δουλειά μας το κομμάτι της μουσικής αν θες να είσαι καλός στην δουλειά σου πρέπει όλα να τα ελέγχεις και να τα δένεις στις εικόνες σου αλλιώς ποτέ δεν θα βγει κάτι καλό.
ΚΩΣΤΑΣ Δεν θα πρωτοτυπήσω φυσικά. Πιστεύω και εγώ τα ίδια με τα παιδιά, θεωρώ μεγάλο σχολειό τον καθένα από τους προαναφερόμενους. Θα συμπληρώσω όμως ότι το Σάββατο θα περιμένουμε με αγωνία στο Masterclass του Jobson αφού θα χουμε τελειώσει από ένα άλλο masterclass ενός μεγάλου ηθοποιού του Νταφόε. Πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να μπούμε μέσα. Χαίρομαι για την προέλευση του κόσμου στις εκδηλώσεις και μακάρι να πάει έτσι μέχρι το τέλος.
Τελευταία παρακολούθησα κάποιο ντοκιμαντέρ για τον αμερικανικό κινηματογράφο και για το πόσο εμπορικός είναι. Τι άποψη έχετε εσείς για τον αμερικανικό κινηματογράφο? Και τον εμπορικό κινηματογράφο;
ΑΛΕΚΟΣ Τώρα ανοίγεις μια μεγάλη πληγή. Πρώτα από όλα δεν είμαι κατά κανενός από τα δυο. Δεν πιστεύω σε αυτό που λέγεται χαζοαμερικανικες ταινίες, ακόμα και αν ακούγομαι κάπως αυτό. Ξέρεις τελευταία είναι πολύ της μόδας να το καταδικάζουμε τελείως όμως.. Και δεν μπορεί κανείς να μου εξηγήσει εμένα μετά πως γεμίζουν εκείνες οι αίθουσες των σινεμά, πως νοικιάζονται όλα αυτά τα DVD. Αν υπάρχει τόση απαξίωση λοιπόν πως συνεχίζει να είναι μια από τις πιο μεγάλες οικονομικές δυνάμεις της Αμερικής. Δεν απαξιώνω καθόλου τον Ευρωπαϊκό και χαίρομαι για τα τεράστια βήματα που κάνει αλλά δεν πιστεύω ότι τεχνικά, οικονομικά ακόμα και σε δημιουργικότητα αν θες κάποιες φορές φτάνει την αμερικανική. Με στεναχωρεί ότι κάποιος μπορεί να με αποκαλέσει δεύτερο επειδή λέω δημόσια ότι μου αρέσει αυτό το σινεμά και οι ίδιοι να νοικιάζουν από βιντεοκλάμπ τις ταινίες κρυφά για να της δουν. Όπως και οι ασάφεια πολλές φορές στα μέσα που λένε ότι μια ταινία γυρίστηκε στην Ευρώπη αλλά δεν λένε ότι η παραγωγή είναι αμερικανική, οι ηθοποιοί και η παραγωγή.
ΓΙΩΡΓΟΣ Πιστεύω με κάλυψε σε πολλά ο Αλέκος αυτό που θέλω να σημειώσω εγώ είναι ότι δεν καταλαβαίνω που είναι το κακό στην λέξη εμπορικό και έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε την λέξη με απαξίωση. Το εμπορικό έχει απήχηση στον κόσμο, έχω δει κόσμο να προβληματίζεται σοβαρά με εμπορικές ταινίες που έχουν επίπεδο. Από ποτέ το εμπορικό σημαίνει μη ποιοτικό και χωρίς επίπεδο. Εγώ πιστεύω ότι όποια ταινία δημιουργείται για να απευθύνεται σε λίγο κοινό είναι μια βλακεία. Εμένα τουλάχιστον το αντίθετο δεν με εκφράζει αν κάποιους άλλους ναι, είναι αποψή τους. Εγώ πάντως δεν επιλέγω να κλείνω τα μάτια μου και να φορώ παρωπίδες. Μου αρέσει να έχω πάντα μια γενική άποψη για όλα και να παρακολουθώ τα πάντα.
Πιστεύετε ότι ο Ελληνικός Κινηματογράφος κάνει βήματα μπροστά η πίσω;
ΚΩΣΤΑΣ Εγώ πιστεύω ότι γίνονται βήματα προς μπροστά σε θέμα εικόνας, σκηνοθεσίας υπάρχει μια ώθηση να προχωρήσουμε μπροστά και αυτό φαίνεται και από τις σειρές στην τηλεόραση άσχετο αν όλοι κουβεντιάζουν για την λατινομανία που έχει κυρίευση τις πρώτες θέσεις τηλεθέασης. Πιστεύω όμως ότι αυτό που λέμε όλοι από μέσα μας είναι να βγούμε εμείς να αλλάξουμε κάποια πράγματα, πιστεύω η δική μας η γένια όταν βγει στον επαγγελματικό χώρο αν υπάρχουν χρήματα έτσι όπως πάμε, θα μπορέσουν να κάνουν πράγματα και να αλλάξουν την ιδέα του ελληνικού σινεμά στον κόσμο.
Τι ιδέα πιστεύεις ότι έχουν οι Έλληνες για τον ελληνικό σινεμά;
ΚΩΣΤΑΣ Φυσικά ελληνικό σινεμά ίσον σεξ. Κάποια στιγμή ο σινεμά δεν τραβούσε κόσμο στον κινηματογράφο και κάποιοι θεώρησαν ότι προβάλλοντας σεξ με όποιον τρόπο μπορούσαν θα τραβούσαν τον κόσμο για καιρό στις αίθουσες. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις και γίνονται πολύ καλές δουλείες.
Τι γνώμη έχετε για τον πειραματικό Κινηματογράφο;
ΑΛΕΚΟΣ Έχω δει πολλές πειραματικές ταινίες. Έχω δει ταινίες που άξιζαν και άλλες που δεν άξιζαν ούτε την βενζίνη σου να πας μέχρι τον χώρο προβολής. Δεν μου αρέσουν οι ταινίες που φτιάχνονται επίτηδες να απευθύνονται σε ένα ειδικό κοινό. Έτσι ποτέ δεν θα μπορέσουν αυτοί που προσπαθούν να αλλάξουν κάτι όπως λένε στην νοοτροπία του κόσμου που παρακολουθεί σινεμά. Από την άλλη δέχομαι την ανάγκη τους να στεγάσουν κάπου την ανάγκη τους για δημιουργία. Τους νιώθω, όλοι στο ίδιο τσικάλι βράζουμε, απλά μην περιμένουν ποτέ να καταφέρουν κάτι. Μην ζητάς αυτό που δεν μπορείς να δώσεις λένε.

Η φωτογραφία είναι του Βασίλη Βερβερίδη και της Motionteam και υπόκειται σε καθεστώς copyright

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

H Μαρία Δαμανάκη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου


Να μειωθούν τα έξοδα του Φεστιβάλ τα οποία δίνονται για δημόσιες σχέσεις, να διαχωριστεί το διεθνές τμήμα από τα κρατικά βραβεία ποιότητας και να ενισχυθεί η εθνική κινηματογραφία. Αυτά ζήτησε η εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ για θέματα πολιτισμού, Μαρία Δαμανάκη, στην επίσκεψή της, στο 49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσε την Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008, η κ. Δαμανάκη κατήγγειλε τη διοίκηση του Φεστιβάλ για «γιγαντισμό της διοργάνωσης και έλλειψη διαφάνειας, όσον αφορά την οικονομική πλευρά του».
Υποστήριξε ότι, το 2007, το Φεστιβαλ Κινηματογράφου και Ντοκιμαντέρ κόστισε στο ελληνικό δημόσιο 6.094.174 ευρώ. Ως έσοδα από χορηγίες, εισιτήρια κι επιχορήγηση εισέπραξε 8.657.794 ευρώ, ενώ τα έξοδα υπολογίζονται, για την ίδια περίοδο, σε 9.100.542 ευρώ.
Η κ. Δαμανάκη έκανε λόγο για "έλλειμμα που ξεπερνά το ένα εκατομμύριο ευρώ" και για "δαπάνες διοικητικής λειτουργίας της διοργάνωσης, που ουσιαστικά έχει έδρα την Αθήνα και διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη, οι οποίες ξεπερνούν το 40% των συνολικών δαπανών του". Χαρακτήρισε, ακόμη, υπέρογκες τις δαπάνες για φιλοξενία και δημόσιες σχέσεις.
Η κ. Δαμανάκη επανέφερε το θέμα της διάρκειας του Φεστιβάλ και της συμμετοχής της πόλης.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Ο Όλιβερ Στόουν στη Θεσσαλονίκη

  • "Ο Μπους, πριν γίνει πρόεδρος, έπινε και ζούσε στη σκιά του πατέρα του"
  • "Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε έντονη την γυναικεία πλευρά κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, είναι στενόμυαλος. Εγώ τον θαυμάζω"
  • "Ο Νίξον είναι ο παππούς του Μπους κι ο Ρίγκαν ο... μπαμπάς του"
  • "Είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε τι θα γίνει με τον Ομπάμα"
  • "Μη νομίζετε ότι οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο"


Άρωμα Χόλιγουντ στη Θεσσαλονίκη, με την παρουσία του δημιουργού ταινιών όπως το "Πλατούν", το "JFK", το "Γεννημένος την 4η Ιουλίου", οι "Doors" και ο "Αλέξανδρος". Ο Όλιβερ Στόουν απάντησε στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων που κατέκλυσαν την αποθήκη Γ, σε μια συνέντευξη κυρίως πολιτική, το μεσημέρι της Τρίτης 18 Νοεμβρίου.


Μιλώντας για την νέα του ταινία "W", ο Όλιβερ Στόουν, αναφέρθηκε στην περίοδο που ήταν συμφοιτητής με τον Τζόρτζ Μπους στο Γέιλ, το 1968. Περιέγραψε τον πρόεδρο των ΗΠΑ ως τον τύπο που συμμετείχε στις κοινωνικές εκδηλώσεις και τις αδελφότητες και αναφέρθηκε στη μετέπειτα συνάντησή τους το 1998 όταν ο Μπους ήταν κυβερνήτης του Τέξας. «Με εντυπωσίασε η αυτοπεποίθησή του και η καλολαδωμένη “μηχανή” στήριξης και προώθησής του», είπε και πρόσθεσε πως από τότε είχε την αίσθηση ότι ο Μπους θα κέρδιζε τις εκλογές του 2000.
Απαντώντας σε ερώτηση για το πότε αποφάσισε να κάνει μία ταινία για τον Τζόρτζ Μπους, δήλωσε ότι μετά την 11η Σεπτεμβρίου δεν τον ενδιέφερε άλλη μία ταινία για τον πόλεμο του Ιράκ: «Σκέφτηκα να δείξω πως λειτουργούσε το μυαλό των ανθρώπων που έπαιρναν τις αποφάσεις, μια μικρή ομάδα 6 έως 12 ατόμων που προέβησαν σε τεράστιες, ριζοσπαστικές αλλαγές στον τρόπο που λειτουργούσε η αμερικανική κυβέρνηση. Συνειδητοποίησα πως ο Μπους είχε πατήσει όλα τα διαθέσιμα κουμπιά που υπήρχαν στην αμερικανική κοινωνία. Δεν είμαι δημοσιογράφος, είμαι δραματουργός και μετά τις ταινίες για τον Κένεντι και τον Νίξον δεν φανταζόμουν ότι θα έκανα άλλη μία ταινία για πρόεδρο των ΗΠΑ. Όμως ο Τζόρτζ Μπους άλλαξε τη ζωή μου, όπως και τη δική σας. Και τα εγγόνια μας ακόμα θα νοιώθουν την επίδρασή της πολιτικής του, νομίζω ότι η προεδρία του ήταν καθοριστική για τη ζωή του πλανήτη», είπε χαρακτηριστικά.
Όπως ήταν φυσικό, η κουβέντα πήγε στην εκλογή Ομπάμα κι ο Στόουν δήλωσε ότι ο νέος πρόεδρος δίνει αρκετές ελπίδες: «Υπάρχουν προσδοκίες για αλλαγή, είναι όμως πολύ νωρίς για να ξέρουμε τι θα γίνει», υποστήριξε.
Αναφερόμενος εκτενέστερα στην πολιτική κατάσταση της χώρας του ο Όλιβερ Στόουν δήλωσε ότι ο Τζόρτζ Μπους υποτιμήθηκε και ακόμη και τώρα, που είναι πλέον ανίσχυρος, το δόγμα Μπους για την τρομοκρατία συνεχίζει να εφαρμόζεται: «Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση κρυφακούει ότι θέλει και όποιον θέλει, ισχυρίζεται ότι στο όνομα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας μπορεί να κάνει πόλεμο με τον οποιοδήποτε. Ο Μπους ονομάζει τον εαυτό του «πρόεδρο του πολέμου» και αυτό με τρομοκρατεί. Θα ήθελα να δω αυτό το καρκίνωμα να συρρικνώνεται. Δεν ξέρω αν θα το αλλάξει ο Ομπάμα, όμως δεν είμαι πολύ αισιόδοξος», υπογράμμισε.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το ποιο ακριβώς είναι το σύστημα που κινεί τις εξελίξεις στη χώρα του ο Στόουν δήλωσε: «Ο Μπους είναι προϊόν ενός σταθερού μοτίβου στρατικοποίησης που ισχύει από το 1946 και αφορά στην ανάγκη των ΗΠΑ να εφευρίσκουν πάντα έναν εχθρό. Υπό αυτή την έννοια ο Νίξον είναι ο παππούς του Μπους και ο Ρίγκαν ο μπαμπάς του. Πολιτικοποίησε έναν πόλεμο προς όφελος του κόμματός του, εκμεταλλευόμενος το φόβο των Αμερικανών και την ανάγκη τους για ασφάλεια, ξεχνώντας τη ρήση του Ρούζβελτ πως το μόνο που έχουν να φοβούνται είναι ο ίδιος ο φόβος. Ο ίδιος ο Μπους βλέπει τον εαυτό του ως σωτήρα και ακόμα και τώρα πιστεύει ότι το 2040 θα τον ευχαριστούν για την πολιτική του».
Στη συνέχεια εξέφρασε τις αμφιβολίες του για το αν θα είναι σε θέση ο Μπάρακ Ομπάμα να περικόψει τα κονδύλια προς το πεντάγωνο - τα οποία αγγίζουν το ένα τρις δολάρια -και υποστήριξε ότι ίσως η οικονομική κρίση να είναι η μόνη που μπορεί να καταφέρει να σταματήσει αυτή την πολιτική, να κάνει την Αμερική να πάψει να λειτουργεί ως αυτοκρατορία: «Αν ο Μπους ήταν πετυχημένος οικονομικά, μετά το Ιράκ θα εισέβαλε στο Ιράν και τη Βενεζουέλα».
Όσο για την εμπορική αποτυχία της ταινίας του "Γεννημένοι δολοφόνοι", ο Αμερικανός σκηνοθέτης δήλωσε πως είναι πολύ δύσκολο να κάνει κανείς σάτιρα. « Ήταν μία ταινία για την βία και την εκμετάλλευση της, σε μία κοινωνία, την αμερικανική, που έχει ως κουλτούρα της την απληστία, τη βία και το Χριστό».

Το Masterclass του Στόουν
Το πολιτικό σινεμά και η τελευταία του ταινία W μονοπώλησαν το ενδιαφέρον στο masterclass που παρέδωσε ο διεθνούς φήμης σκηνοθέτης Όλιβερ Στόουν, στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα Σταύρος Τορνές, την Τρίτη 16 Νοεμβρίου, παρουσία του προέδρου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Γιώργου Χωραφά και της Διευθύντριάς του Δέσποινας Μουζάκη.
Η κ. Μουζάκη χαρακτήρισε τον Όλιβερ Στόουν ως έναν άνθρωπο ασυμβίβαστο, έναν πολιτικό σκηνοθέτη που δεν χωρά στα πρότυπα του συντηρητικού συστήματος παραγωγής του Χόλιγουντ.
«Μεγάλωσα με έναν πατέρα που υποστήριζε τον Νίξον και έφτασα να είμαι υπέρ του Κένεντι. Αυτοί οι δύο ήταν το δίπολο της νεανικής μου ηλικίας. Δεν φανταζόμουν ότι θα έκανα ξανά μια ταινία για κάποιον πρόεδρο. Ο Κλίντον δεν με ενδιέφερε. Μετά γνώρισα τον Μπους. Στα 40 του ήταν αλήτης. Δεν είχε δουλειά, έπινε, ζούσε στη σκιά του πατέρα του. Πρέπει να δείτε την ταινία για να καταλάβετε γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος έγινε πρόεδρος», σχολίασε ο σκηνοθέτης και πρόσθεσε: «Είχα αντιταχθεί στην πολιτική κατά της τρομοκρατίας που προπαγάνδιζε η κυβέρνηση του Μπους και χαρακτηρίστηκα αντιπατριώτης. Ο Μπους ήταν ο «Πρόεδρος του Πολέμου». Μπορούσε να βομβαρδίσει τους πάντες, επειδή το ήθελε. Αυτή ήταν η εντύπωση που σχηματίστηκε στον κόσμο το 2002. Οι άνθρωποι όμως ξεχνάνε. Ο Μπους επανεκλέχθηκε από τους ίδιους ανθρώπους που τον κατηγορούσαν και τον κορόιδευαν».
Σε ερώτηση για το αν πιστεύει πως το W επηρέασε το αποτέλεσμα στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές, η απάντηση του Όλιβερ Στόουν ήταν αρνητική, καθώς, όπως σημείωσε, η ταινία του δεν προσπαθεί να στρέψει τον κόσμο εναντίον του Τζορτζ Μπους: «Βασίσαμε τη μυθοπλασία μας σε πραγματικά γεγονότα. Προσπαθήσαμε να μπούμε στη θέση του Μπους και όχι να σχολιάσουμε τις κινήσεις και τις επιλογές του. Θέλαμε να δείξουμε τον αληθινό άνθρωπο που σηκώνεται το πρωί από το κρεβάτι του και του αρέσει αυτό που βλέπει, υποστηρίζει αυτό που κάνει, γιατί πιστεύει ότι κάνει καλό. Μην φέρνετε τις ιδεολογικές σας “αποσκευές” σ' αυτή την ταινία, ελάτε να δείτε τον άνθρωπο”.
Στη συνέχεια της συζήτησης ο σκηνοθέτης ρωτήθηκε για τις ιστορικές ανακρίβειες και τις αντιφάσεις που χρεώνουν οι κριτικοί στα έργα του. Ο ίδιος υποστήριξε ότι σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να έγιναν λάθη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο σημαντικά ώστε να ακυρώσουν το συνολικό αποτέλεσμα.
Όταν η κουβέντα στράφηκε στις ταινίες του με θέμα τον πόλεμο του Βιετνάμ και τον αντίκτυπο που είχαν για τον ίδιο, αλλά και το κοινό που τις παρακολούθησε(σ.σ. λέγε με... "Πλατούν"), ο Ολιβερ Στόουν είπε ότι στις τρεις ταινίες για το Βιετνάμ που σκηνοθέτησε (Πλατούν, Γεννημένος την 4η Ιουλίου, Heaven and Earth), προσπάθησε να προσεγγίσει το θέμα από όλες τις πλευρές. «Οι αλλαγές στις κοινωνίες και δη την αμερικανική, γίνονται, όμως, πολύ αργά. Μην πιστεύετε πως μέσω του κινηματογράφου μπορεί να αλλάξει ο κόσμος», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Σχετικά με την ταινία Μέγας Αλέξανδρος και τις αντιδράσεις που προκάλεσε ο τρόπος που σκιαγραφείται σ’ αυτήν το πρόσωπο του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα, ο Όλιβερ Στόουν είπε πως κατά τη γνώμη του ο Μέγας Αλέξανδρος είχε μια πολύ ισχυρή «θηλυκή» πλευρά και σχολίασε σχετικά: «Όσοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό είναι στενόμυαλοι. Εγώ προσωπικά τον θαυμάζω αφάνταστα διότι ήταν ένας άνδρας με δυνατή θέληση και βαθιές γνώσεις. Βοήθησε το ελληνικό πνεύμα να κρατηθεί ζωντανό».
Αναφορικά με το αν θα μπορούσε να γίνει πολιτικός, ο Στόουν παραδέχτηκε ότι μάλλον δεν είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για μια τέτοια θέση, καθώς δεν μπορεί να κάνει χάρες για να γίνει αρεστός στους άλλους, ενώ σε ερώτηση για τις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές είπε πως στηρίζει τον Μπαράκ Ομπάμα, αλλά στις ταινίες του προτιμά να αφήνει απ' έξω τις προσωπικές του πολιτικές πεποιθήσεις.
Απαντώντας σε ερωτήσεις που αφορούσαν στην ελευθερία επιλογών και κινήσεων που του δίνεται από τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο, ο Αμερικανός σκηνοθέτης τόνισε ότι από τις 17 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει είχε σχεδόν απόλυτη ελευθερία στις 16, με μικρούς συμβιβασμούς: «Από το Salvador και μετά κάνω αυτό που θέλω στις ταινίες μου. Τα χρόνια που έρχονται, ωστόσο, θα είναι δύσκολα για τους κινηματογραφιστές. Τα μεγάλα στούντιο ασχολούνται με ταινίες μαζικής παραγωγής, χωρίς μεγάλο προϋπολογισμό, απευθύνονται στο κοινό με τετριμμένες συνταγές επιτυχίας».

Οι φωτογραφίες είναι από τη Motionteam Και του Βασίλη Βερβερίδη και υπόκεινται σε καθεστώς copyright

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

"Ψάχνοντας τον Πανσέληνο" στο Τελλόγλειο



Εγκαινιάστηκε σήμερα στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών η έκθεση ζωγραφικής του Κυριάκου Κατζουράκη με τίτλο «Ψάχνοντας τον Πανσέληνο», σε συνδιοργάνωση του Ιδρύματος και του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Τα έργα της έκθεσης, περίπου 150 ακουαρέλες, αποτελούν το storyboard της ταινίας «Πανσέληνος – Τρελό φεγγάρι», σε σενάριο και σκηνοθεσία Κυριάκου Κατζουράκη. Η ταινία θα παρουσιαστεί στο επόμενο, 50ο, Φεστιβάλ.
Η Γενική Γραμματέας του Δ.Σ. του Τελλόγλειου Ιδρύματος Τεχνών καθ. Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, τόνισε ότι η δουλειά του Κυριάκου Κατζουράκη, «συνδέει με τον καλύτερο τρόπο τον κινηματογράφο με το προκαταρκτικό εικαστικό στάδιο».
Όπως εξήγησε ο σκηνοθέτης και εικαστικός, Κυριάκος Κατζουράκης, «πρόκειται για μια ταινία μυθοπλασίας, επάνω σε ένα ζωγράφο, του 13ου αιώνα, τον Εμμανουήλ Πανσέληνο, ο οποίος θεωρείται ο ιδρυτής της μακεδονικής σχολής. Στην ιστορία μας ο πρωταγωνιστής ψάχνει τα ίχνη του Πανσέληνου. Φημολογούνται όμως πολλά για αυτόν. Είναι ένα πρόσωπο που μπορεί ακόμα να μην υπήρξε».
Η ταινία βρίσκεται στο στάδιο της προεργασίας. Γίνονται κάποια δοκιμαστικά γυρίσματα ούτως ώστε να εκμεταλλευτεί ο σκηνοθέτης το φθινοπωρινό φως, αλλά κανονικά αναμένεται να ξεκινήσουν το Φεβρουάριο του 2009. Το σενάριο επιλέχθηκε να συμμετάσχει στο Balkan Fund, το Βαλκανικό Ταμείο Ανάπτυξης Σεναρίων του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (14-23 Νοεμβρίου 2008)*, και μεταφέρθηκε στο πρόγραμμα Crossroads.
Τα πρόσωπα στην ταινία ορίζονται από δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους. Στον ένα γλιστρά η ζωή πολύ γρήγορα, τόσο που δεν προλαβαίνει κανείς να ψάξει και να αναρωτηθεί. Από εκεί προέρχεται και ο Μάνος που ψάχνει τα ίχνη του Πανσέληνου. Τα άλλα πρόσωπα είναι παγωμένα στον χώρο της φτήνιας, της ευτέλειας και ζούνε κοιτάζοντας από μια χαραμάδα τα γεγονότα. Εκεί κατοικεί η Άννα. Και το δράμα της είναι ότι επειδή ακριβώς είναι καθηλωμένη, έχει όλο το χρόνο να θυμάται και να υποφέρει. Η Άννα και ο Μάνος συναντιούνται από μία σύμπτωση. Η συνάντηση αυτή τους επηρεάζει όλους, σχεδόν όλα τα πρόσωπα γύρω τους κάνουν ένα βήμα αλλαγής, μια μικρή εξέγερση.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Το πρώτο Μάστερκλας του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου


Ο πολυβραβευμένος δημιουργός Λυκ Νταρντέν άνοιξε το Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2008 τη σειρά των masterclasses του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην κατάμεστη αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, με συντονίστρια την Elise Domenach από το περιοδικό Positif, ξενάγησε το κοινό στον μαγικό κόσμο των ταινιών των αδελφών Νταρντέν. Κρίμα που έλειπε ο Ζαν Πιερ...
Η διευθύντρια του Φεστιβάλ, Δέσποινα Μουζάκη, θύμισε τα... πεπραγμένα τους: "Οι Ζαν Πιερ και Λυκ Νταρντέν έχουν κερδίσει δύο φορές το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Κανών, έχουν αναδειχθεί σε εξέχουσες μορφές του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, όμως παραμένουν σεμνοί δημιουργοί, άνθρωποι του μέτρου, γι’ αυτό συνεχίζουν να κοιτάζουν με κατανόηση δίχως ίχνος αλαζονείας τους ήρωες τους και να κάνουν ένα σπαρακτικό και ανθρώπινο σινεμά", είπε.
Ο Λυκ Νταρντέν έκανε μία αναδρομή στο παρελθόν. Ξεκίνησε από την εποχή που εργάστηκαν στο θέατρο ως βοηθοί του σκηνοθέτη και συγγραφέα Armand Gatti, τον οποίο χαρακτηρίζουν πνευματικό τους πατέρα και θέλησαν να τον μιμηθούν. Αμέσως μετά, διηγήθηκε πως ξεκίνησαν με τον αδερφό του να γυρίζουν ντοκιμαντέρ, κινηματογραφώντας ανθρώπους που μιλούσαν για τη ζωή τους στα βιομηχανικά προάστια της πόλης τους.
«Ο Ζαν Πολ Σαρτρ λέει ότι στην καπιταλιστική κοινωνία είμαστε διαχωρισμένοι και η πολεοδομία το ίδιο. Οι άνθρωποι που εμείς πλησιάσαμε, ήταν μέχρι πρότινος εγκλωβισμένοι στην δυσχερή καθημερινότητά τους. Κινηματογραφώντας τους, τους φέραμε κοντά».
Η ανάγκη τους να αφηγηθούν νέες ιστορίες, τους οδήγησε στον κινηματογράφο μυθοπλασίας. Μάλιστα, ο Λυκ Νταρντέν διευκρίνισε πως οι ταινίες τους δεν είναι πολιτικές: «Δεν μας ενδιαφέρει η ιδεολογία, αλλά η ατομική πορεία του ανθρώπου και πως αντιμετωπίζει ένα ηθικό δίλημμα», είπε χαρακτηριστικά.
Σε ερώτηση για το πως προσπαθούν να διατηρήσουν το σασπένς στο έργο τους ο Λυκ Νταρντέν απάντησε πως δουλεύουν με τον τρόπο του Κασσαβέτη, χρησιμοποιώντας πλάνα σεκάνς. Κι όσο για το πώς δουλεύουν με τους ηθοποιούς τους, ο Λυκ Νταρντέν είπε ότι έχουν πάγια τακτική να μην συζητάνε ποτέ μαζί τους για τους ήρωες που υποδύονται. «Τους αφήνουμε να βυθιστούν σιγά – σιγά στο κείμενο και να χτίσουν τον χαρακτήρα μόνοι τους».
Σε ερώτηση για το πως θέλουν το κοινό να βιώνει τις ταινίες τους, ο βέλγος κινηματογραφιστής εξήγησε: «Θέλουμε ο θεατής να κρέμεται από το στόμα του ηθοποιού. Θέλουμε ο διάλογος να μην είναι προβλέψιμος, να αιφνιδιάζει. Δεν θέλουμε να αποκαλύπτουμε τα πάντα για τους χαρακτήρες, καθώς όπως και στη ζωή, κανείς δεν γνωρίζει τον άλλο απόλυτα».
Για την κυριαρχία του αμερικανικού κινηματογράφου, ο Λυκ Νταρντέν διευκρίνισε πως μία λύση είναι να αυξηθούν οι αίθουσες που θα φιλοξενούν ανεξάρτητες ευρωπαϊκές και όχι μόνο παραγωγές. Μάλιστα, ανακοίνωσε πως μαζί με τον αδερφό του, θα ανοίξουν τέσσερις νέες αίθουσες στις Βρυξέλλες.
Επεσήμανε επίσης τη σημασία της εκπαίδευσης, στην διαμόρφωση των αυριανών θεατών: «Πρέπει να οργανώνονται επισκέψεις σχολείων στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ένα παιδί θα θυμάται μία ταινία που το συγκίνησε για μία ζωή και θα καθορίσει την ταυτότητα του», κατέληξε.
Το masterclass παρακολούθησαν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Γιώργος Χωραφάς, ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 49ου ΦΚΘ και βραβευμένος με Booker συγγραφέας Μάικλ Οντάτζε και το μέλος της κριτικής επιτροπής, η βραβευμένη με Όσκαρ σεναριογράφος Ντιάμπλο Κόντι.

Οι φωτογραφίες είναι της Motionteam και του Βασίλη Βερβερίδη και υπόκεινται σε καθεστώς copyright

Φώτα, κάμερα, πάμε!

Τα φώτα χαμήλωσαν και το ταξίδι στο χωροχρόνο της 7ης τέχνης ξεκίνησε. Η αυλαία του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης άνοιξε την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008, στην κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον κι η φλόγα του φεστιβάλ άναψε από τον... αναπτήρα του προέδρου του, Γ. Χωραφά!
Τρεις οθόνες και ένα εντυπωσιακό βίντεο δημιούργησαν την ψευδαίσθηση του ταξιδιού μετατρέποντας την αίθουσα σε τρένο και κάνοντας τους θεατές συνταξιδιώτες χωρίς αποσκευές σε ένα ονειρικό ταξίδι, που διέσχισε την ιστορία του κινηματογράφου.


Οι πρώτες εικόνες των αδερφών Λυμιέρ, σκηνές, πρόσωπα, ατάκες και μουσικές κλασικών φιλμ μεγάλων δημιουργών συνέθεσαν μοναδικά το «travelling» της κινηματογραφικής περιπέτειας, που αυτές τις μέρες έχει την τιμητική της στη Θεσσαλονίκη. Πλάνα στο χρώμα της σέπιας, στο χρώμα των αναμνήσεων, σύνθεση προσώπων και εικόνων σε ένα εμπνευσμένο κινηματογραφικό κολάζ, ένα «travelling» που έφθασε μέχρι τ’ αστέρια λίγο πριν καταλήξει στην πλατεία Αριστοτέλους και το Ολύμπιον.
Την τελετή σκηνοθέτησε ο Άγγελος Φραντζής και παρουσίασε ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης.

Η Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Δέσποινα Μουζάκη αναφέρθηκε στην κρίσιμη διεθνή συγκυρία που «γεννά ελπίδες για ριζικές μεταβολές και για ένα καλύτερο αύριο» και τόνισε ότι "ο κινηματογράφος δεν είναι είδος πνευματικής πολυτέλειας».

Ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού Θεσσαλονίκης Βασίλης Γάκης χαρακτήρισε το Φεστιβάλ Κινηματογράφου «γιορτή της πόλης» και εξήγγειλε τη θεσμοθέτηση από φέτος ενός νέου βραβείου με τίτλο « Το σινεμά και η πόλη» το οποίο όπως τόνισε « θα δίδεται στην ταινία μυθοπλασίας από το διεθνές πρόγραμμα που θα αναδεικνύει περισσότερο το αστικό τοπίο και θα φέρνει στο προσκήνιο με τον καλύτερο τρόπο τις πόλεις».
Την έναρξη του φεστιβάλ κήρυξε ο Υπουργός Μακεδονίας Θράκης Μαργαρίτης Τζίμας, ο οποίος αφού υπογράμμισε πως δεν πρέπει εξαιτίας της οικονομικής κρίσης να οδηγηθεί η πολιτεία σε κλείσιμο της στρόφιγγας χρηματοδότησης προς τους δημιουργούς, ανακοίνωσε ότι το ΥΜΑΘ, κάνοντας πράξη την περσινή του εξαγγελία, χρηματοδότησε φέτος 4 ταινίες που γυρίστηκαν σε χώρους της Μακεδονίας και Θράκης. Το ποσό της χρηματοδότησης ανήλθε στο ποσό των 140 χιλιάδων ευρώ και το πρόγραμμα του Υπουργείου θα συνεχιστεί και την επόμενη περίοδο, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Υπουργός.
Αμέσως μετά στην αίθουσα του Ολύμπιον τα φώτα έκλεισαν και ο Πρόεδρος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Γιώργος Χωραφάς άναψε με τον «μαγικό» αναπτήρα του το πυροτέχνημα που φώτισε την οθόνη και σχημάτισε το λογότυπο της 49ης διοργάνωσης κηρύσσοντας πανηγυρικά την έναρξη του φεστιβάλ. «Μην ακούτε αυτούς που σας λένε πως ο κινηματογράφος δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο», είπε ο Γιώργος Χωραφάς και ευχήθηκε σε όλους «ένα πολύ δυνατό και όμορφο φεστιβάλ».
Η τελετή έναρξης του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση των 14 ταινιών του διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος αλλά και των μελών που απαρτίζουν την φετινή κριτική επιτροπή.

Ακολούθησε η προβολή της ταινίας «Ο Παλαιστής/ The Wrestler, τελευταία δουλειά του Ντάρεν Αρονόφσκι, δημιουργού που τα τελευταία δέκα χρόνια βρίσκεται στο κινηματογραφικό προσκήνιο με το ασυμβίβαστο έργο του. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σύστησε το 1998 τον Ντάρεν Αρονόφσκι στο ελληνικό κοινό, επιλέγοντας την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του για το διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα της 39ης διοργάνωσης. Ο σκηνοθέτης κέρδισε με το ντεμπούτο του κοινό και κριτικούς, ενώ απέσπασε Ειδική Μνεία από την Διεθνή Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Η ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι «Ο Παλαιστής» έχει βραβευθεί με το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Οι φωτογραφίες είναι της Motionteam και του Βασ. Βερβερίδη και υπόκεινται σε καθεστώς copyright.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Avant Premier για τον Ηλία του 16ου


Ο STAR FM παρουσιάζει σε πανελλήνια πρεμιέρα την κωμωδία «Ο Ηλίας του 16ου», την Τρίτη 18 Νοεμβρίου, στις 9 το βράδυ, στον πολυκινηματογράφο Odeon.
Η ταινία αποτελεί ριμέικ της αγαπημένης κωμωδίας της Φίνος Φιλμ, που έγραψαν οι Σακελλάριος - Γιαννακόπουλος. Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του... σύλληψη,ο «Ηλίας του 16ου» επιστρέφει με ένα καστ εξαιρετικών ηθοποιών, πιο σύγχρονος και επίκαιρος από ποτέ!
Το ρόλο του Ηλία έχει αναλάβει ο Πέτρος Φιλιππίδης, το Θωμά υποδύεται ο Θανάσης Τσαλταμπάσης, ενώ τη διανομή συμπληρώνουν, ανάμεσα σε άλλους, οι Κώστας Αποστολάκης, Υρώ Μανέ, Νένα Μεντή, Αριέττα Μουτούση και η Θάλεια Ματίκα.

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2008

Η Ζωή Τηναγούρια στην Αίγλη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μια μελωδική ξενάγηση στα μονοπάτια του τάνγκο –αλλά και όχι μόνο- με αφηγητή το ακορντεόν, μας επιφυλάσσει η βιρτουόζα ακορντεονίστα Ζωή Τηγανούρια, σε μία παράσταση που συμπράττουν μουσικά οι Senso Latino (Αστέρης Παπασταματάκης πιάνο, Δημήτρης Χριστόπουλος στο μπάσο, Louis Enrique bu Pascual Κiκicha” στα τύμπανα). Πρόκειται για μία μουσική παράσταση με κεντρικό άξονα τις δυο δισκογραφικές δουλειές της Ζωής «LIBERTANGO» και «TANGUERA», καθώς και την πρόσφατη δουλειάτης το soundtrack του σήριαλ ‘’Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο’’.